Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen. Het is een oud spreekwoord, en als beelddenker moet ik hierbij altijd denken aan de mevrouw uit het Zeeuwse Meisje reklame "ons Zeeuwen bin zuunig e" Wat eigenlijk betrouwbaar betekent, maar vrij vertaald werd naar "goedkoop": een zuinig huisvrouw koop goede goedkope margarine, van Zeeuws Meisje dus. Maar dat terzijde. Ik moet bij het spreekwoord denken aan zo'n Zeeuwse blom met appelwangen en zo'n enorme kap op haar hoofd die vertelt dat zuinig zijn slim is.
Koppel daar "vlijt" aan vast, hard werken, poetsen, boenen, doorbouwen of in mijn geval schilderen en je hebt de succesformule in handen voor een goed leven volgens poldermodel.
Gelukkig woon ik in de woestijn en heb niks met polders, wel met mangrove, ook drassig, maar toch anders.
Waar ga ik naar toe met al dit geraas? Nou, ik probeer in mijn hoofd nog steeds te rechtvaardigen dat ik een heel dure luxe aankoop heb gedaan. En eigenijk is het helemaal niet duur, maar voor iemand die 10 jaar minimalisme achter de kiezen heeft, en iets met ervaringen en "behaald rendement uit het verleden en geen garanties" heeft geworsteld in Nederland en bijna dakloos werd, is het best veel geld wat ik uitgeef aan overdadige luxe.
Ik ben nogal panisch geweest met geld de afgelopen jaren. En ik doe mijn best er wat losser onder te zijn, maar ik ben me bijna elke dag bewust van hoe kwetsbaar ons leven op deze aarde is als geld wegvalt. Ik maakte het 1x mee en ik wil dat niet nog een keer meemaken. Dus ben ik zuunig e! Ik hield altijd een budget app bij, omdat ik geld verdien in valuta A en uitgeef in valuta B en soms C en onderweg van A naar B ook nog kosten heb van overboeken, wisselkoersen en alle kosten van de website en de betalingsgateways en Nederlandse banken enzo, Het is soms wat onoverzichtelijk zeg maar.
Ik rekende me suf, elk dubbeltje wat ik uitgaf ging in de app. Een tijd geleden kwam er echter iets fatalistisch over me, ik denk door alle heisa in de wereld. Een gevoel van "morgen kan het allemaal voorbij zijn", mijn leeftijd en alle overlijdensberichten in de kranten zullen daar ook een rol in gespeeld hebben maar ik bedacht dat ik mijn (spaar)geld toch niet kon meenemen naar het hiernamaals en dat ik maar beter minder krampachtig kan doen over geld en (nog) meer moet genieten.
En nu ik niet meer reis kan ik gewoon een kast kleding hebben, en die heb ik. En hij is nog lang niet zo vol als een gemiddelde Nederlandse vrouw heeft, maar voor mij zit hij bomvol. Ik ben gewend met een stuk of 3 T-shirts door het leven te gaan en nu heb ik bijna keuzestress als ik voor de kast sta.
Vier paar flip flops, What on earth for!! Totale onzin om zoveel rubber te hebben met een bandje er over. Maar ze zijn zo leuk, vooral die van J-Lo met al die blingbling.
Nu ja, het minimalistisch tijdperk begint een beetje uit zijn schrale tijden te komen en te normaliseren. Ik ben nog steeds wel minimalistisch en denk 10x na voor ik geld uitgeef, en heb minder spullen dan ik ooit in Nederland had, maar soms ben ik ook maar een mens en ik hou nu eenmaal van mooie spullen. Ik kocht een vloerkleed, voor naast mijn bed bijvoorbeeld, pure luxe voor wel 40 euro. Lachertje natuurlijk zo'n bedrag. In Nederland had ik handgeknoopte Kelims op de vloer liggen die vele malen duurder waren. Maar voor mij is het extravagante luxe zo'n kleed.
Maar vandaag ging ik echt over de top met mijn aankoop. Had ik voor mijzelf ooit al eens een prachtige ratan stoel gekocht met mooie kussens, die valt in het niet bij wat ik nu laat aanrukken via Amazon. En ja, via Amazon want lokaal is het niet verkrijgbaar, niet voor deze prijs in elk geval.
Kijk ik heb straks als al die bouwvakkers met hun rotzooi verdwenen zijn en ik de laatste sporen heb weggevaagd van de bende die ze maken, een enorme patio aan de voorkant van het huis. Onder de grote boom is de hele tuin onder een afdak, met leuke partylichtjes en een buitenfan, de BBQ staat er en er is een vogelvoederplek. Grote varens in plantebakken en palmen en woestijnroos en bougainville. Nu ja, een klein paradijsje als je de muggen en kakkerlakken even vergeet en daar gewoon zit te zitten. Afgeschermd van de straat heb je daar optimale privacy. Een soort tweede huiskamer.
Of een grote buiten-eetkamer.
En nu kom ik aan mijn aankoop: ik kocht een enorme eettafel met 6 (ZES!!!) stoelen voor op die patio. In de kleur Taupe, van metaal en kunststof, prachtig afgewerkt met hout. En ik vond het zo mooi, zo ongelofelijk mooi dat ik niet zo heel lang heb nagedacht en gewoon op de "koop nu" knop heb geklikt. Geloof me: online shoppen is funest als je geen zelfbeheersing hebt.
En ik had even geen zelfbeheersing. Het hele spul wordt gratis bezorgd en ik tikte 8400 MXN af, omgerekend 400 euro. Dat is natuurlijk niet zo heel duur, maar man voor mij is het een bende geld. Temeer omdat ik me ook prima had gered met een plastic tafel en stoelen zoals alle Mexicanen of een houten tafel gemaakt van gerecycled pallet hout met 4 kaarsrechte stoelen voor 2000 peso van de lokale timmerman.
Maar dan had ik het met een 95x95 cm tafel moeten doen waarschijnlijk met ongelijke poten en splinters overal, of doorzakpoten omdat het plastic zo dun is.
Nu heb ik straks een echte heuse tuinset. Hoe gaaf is dat?
Nou J., dat is heel gaaf, maar wat een bende geld gaf je uit, fuck zeg, kun je niet een beetje beter opletten met je uitgaven, je gaat steeds verder lijkt wel en steeds duurder. Kapitalistisch gedrag en je bent geen kapitalist!!!! Jaja, mopper ik terug tegen mijn alter-ego, ik weet het, onverantwoord, roekeloos, had ook anders gekund, maar ik kreeg wel 2000 peso korting nu, dat telt ook toch?
De onrust lijkt wat te kalmeren, ik gaf natuurlijk wel eerder zoveel geld uit, maar niet aan zo'n luxe product, want dat is het. Een luxe product! Wat moet ik met een eethoek met 6 stoelen?
Mijn zoon weet er wel raad mee: geef je er een paar aan mij en dan hoef ik alleen een tafel te kopen. Hopla, geweten gesust! Hij blij, ik ook blij, en nu maar afwachten tot het geleverd wordt. En dan uitpakken. En wachten tot het op zijn plekje op de patio kan. Ik gok zomaar dat ik er erg van ga genieten. Buiten werken, buiten schrijven, buiten eten. Ik kan bijna buiten wonen, mits ik niet teveel aan de muggen denk en de bus kakkerlakken spray bij de hand hou.
Enne, ik was even niet zuunig!
