Veel weg gaan doe ik eigenlijk niet meer, hoewel ik elke dag wel een eind wandel. Maar echt dagjes op de motor, uren rijden door de woestijn op zoek naar "iets leuks" dat doe ik niet. Misschien later als ik hier wat langer ben.
Ik woonde al eerder in dit gebied en er zijn niet veel wegen. Daarbij zijn de afstanden groot, even lunchen in een volgend dorp en je bent zo 2 uur onderweg, vaak over onverharde wegen. Maar ik ben ook wel een beetje klaar met buiten de deur eten en op zoek naar leuke dingen. Tien jaar lang reisde ik van hot naar her en alles ertussen in, ik ging van het verre oosten naar het uiterste westen, en ook alles daartussen in. Ik woonde in hotels en at elke dag buiten de deur. En nu kook ik zelf. En verander ik in een ware huismus.
Ik haak een deken, voor op het dakterras in de koude winternachten, en ik heb teveel materiaal gekocht dus ik haak straks ook kussentjes in voor in de tuinstoelen. Ik vind haken heerlijk. Het reset mijn brein. Gewoon niet nadenken dan insteken, 1, 2, 3, omslaan, gaatje overslaan, enz. Het stopt het racen van mijn hersenen en het helpt me om te aarden hier.
Het is best lastig om te accepteren dat ik hier dan oud ga worden en elke keer als ik het schrijf en zeg krijg ik er een onzeker gevoel bij, zo van: eerst zien en dan geloven.
Maar ondertussen onderneem ik ook geen actie. Nee, in tegendeel, alsof ik 100 jaar hobby moet inhalen zit ik stenen te schilderen die als deurstop dienen, tover ik van saaie lelijke yoghurt tonnetjes kleurrijke voorraadbussen en haak ik dus een dekentje.
Ik kook bijna elke dag zelf, en vandaag steeg de truttigheid naar een nieuw hoogtepunt: ik bakte koekjes. In mijn kleine mini oventje. Koekjes met citroen-smaak. Heerlijk!
Ik rekende uit dat ik 40 koekjes uit een pakje boter en wat bloem haal, ik gooi er een ei doorheen en dat is een stuk goedkoper dan die koekjes uit de winkel. Dus ik denk dat ik dit er in houd. Elke twee dagen even wat koekjes bakken. want ik hoef ze niet alle 40 in 1 x te bakken ik kan er ook 10 bakken en de rest van het deeg bewaren.
Eigenlijk is het ook een beetje aanpassen aan het leven hier. Vlees laat je als e ver weg moet gelijk bij de supermarkt op de parkeerplaats grillen, dan blijft het langer houdbaar, en bederft het niet als je nog uren door de hitte moet rijden. Ik doe dat dan weer niet, want ik ben redelijk snel thuis met mijn versproducten. Maar ik kook wel vooruit. Mijn koelkast is 1 groot level van Tetris, vol bakjes en dozen met eten voor de hele week. Op die manier bederft er ook niks in de groentela en ik ga superzuinig om met wat ik koop want alles gaat op. Voorheen gooide ik nog wel eens wat weg, omdat ik het vergeten was en het niet meer vers was.
Sinds ik een paar jaar geleden hier woonde en een stuk verder van de stad woonde leerde ik zo vooruit te werken, en ik pakte dat naadloos weer op toen ik hier weer mijn kleding uitpakte.
