Uitleggen hoe ik me voel is duaal. Ik voel me prima, tevreden, senang. Tot de zon onder gaat en de stilte valt in mijn straat, hier en daar blaft een hond, soms passeert er een auto, en om 10 uur nog een verkoper met snacks met een roeptoeter op zijn wagentje. Zodra de zon onder gaat, de afwas gedaan is en ik op de bank plof is er die triestheid.
Als ik in vertwijfeling soms google waar het vandaan komt dan kan het van alles zijn:
- Depressie, ben ik bekend mee, mijn glas is altijd half leeg, maar op een goede manier en ik ben al jaren van mijn medicatie af en voel me verder niet depressief, ik sta gewoon op, heb niet de neiging te blijven liggen tot de dag voorbij is, ik douche, ik kleed me aan, ik doe mijn haar leuk, ik eet met smaak en zie mooie dingen. Okay, ik lach weinig, maar dat komt ook omdat ik alleen ben en er niemand is die me aan het lachen maakt? Misschien? Maar ik heb mijn hobby's en ik vermaak me prima.
- Hormonale veranderingen, nou die sla ik ff over, da the b je op je (bijna) 65ste wel achter de rug gok ik. De overgang heb ik ruim 10 jaar geleden al gedaan en ik gok zomaar dat mijn hormonen wel uitgeraasd zijn.
- Onopgeloste emotionele issues, ja duh, wie heeft die niet op deze leeftijd? Er is altijd wel iets wat is blijven hangen en als oud zeer af en toe de kop opsteekt, niet dan? Maar dat verklaard niet die constante aanwezigheid van deze triestheid, dat zijn kleine dingetjes die soms ff zeuren, als je twee snorrend tevreden verliefde oude mensen op een bankje ziet zitten in zo'n wolk van onderlinge verstandhouding, dan knaagt er even iets, een verlangen, maar niets wat zorgelijk is en me triest houdt. Of als ik een ogenschijnlijk gezellige familie samen pret zie hebben, dan heb ik ook even zo iets van "f*ck, zie je wel, het kan wel!". Maar ik heb geaccepteerd dat ik alleen ben, dat ik voor mijn familie niet meer besta, en ik heb een prima leven, die issues zijn wel opgelost, hoewel het soms wel eens even schuurt.
blijft er over: Chronische stress, tja...... wil diegene zonder stress zijn hand opsteken en naar voren komen?
NIET DRINGEN!!!!
ik bedoel maar, in deze wereld is ademhalen al stressig want "OMG je CO2 uitstoot".
Chronische stress zou die triestheid kunnen verklaren, ik zit ook in een land wat niet echt voegt ook al is het hier wel fijn. Dat levert natuurlijk ook een wereld aan vreemde onbekende emoties op, zoals ontheemd voelen, daar ga ik nog wel een keer over schrijven.
Het afgelopen jaar, 2025 dus, is niet vriendelijk gesweest voor mij. Ik, die een broertje dood heeft aan dingen regelen moest 101 dingen regelen, nieuwe bankpassen uit Nederland (hopelijk raken ze niet zoek in de post!!), een nieuw paspoort bij de Ambassade 3 uur vliegen bij mij vandaan en dan maar wachten of de pakketbezorger je pakket met je nieuwe paspoort aflevert. En dan heb ik het nog niet gehad over de aanvraag zelf en de 101 papieren en gehannes met afspraken maken enzo. Ik zat een week op locatie voor een f*cking paspoort!
Nieuw rijbewijs, ik had niet begrepen dat je met een rijbewijs uit een ander deel van hetzelfde land, opnieuw examen moest doen in dat deel waar ik toen woonde. Dat was stress. Want ik zakte de eerste keer omdat ze vergat da tik het examen in het Engels wilde doen. En het tussen pionnen door hannesen, keren in een korte bocht, allemaal opgesteld voor een mini brommertje van 125CC wat nog geen 100kg weegt, was ook een lastige opgaaf. Drie ellendige keren onder toeziend oog van een kudde oom agenten die meesmuilend stonden te kijken naar de blanke die ook nog eens vrouw was moest ik het overdoen, want meneer vond het niet overtuigend genoeg (Ik rij &%*#&#^$ al bijna 10 jaar motor man!!)
Toen begon de lokale bank te janken dat ze mijn account gingen sluiten als ik niet voor een bepaalde datum kon bewijzen waar ik woonde. En ik woon nergens, dus dat wordt lastig. En fijn ook, want je bent op reis en het filiaal waar je je rekening opende is duizenden kilometers weg op een plek waar je niet woont. Die deadline zat me op de hielen tijdens mijn hele reis.
En ik was ziek, ik was zo erg ziek dat ik voor het eerst,nee voor de derde keer in mijn emigranten-leven overwogen heb naar een dokter te gaan.
De eerste keer deed ik het omdat er een enorme bult op mijn achterhoofd groeide die in no time de omvang van een golfbal had, die is weggehaald in een universiteitsziekenhuis in de Filipijnen, in Dumaguette om precies te zijn.
De tweede keer deed ik een dokters bezoek omdat ik het gevoel had dat ik dichte mist voor 1 oog had, staar, dus ik ben aan beide ogen geopereerd.
En nu, die derde keer bedacht ik dat ik een lab test wilde en een dokter omdat ik zo ziek was dat ik niet meer van de plee afkwam. Ik sliep zelfs op de plee. Ik viel tientallen kilo's af, mijn ribben werden zichtbaar, mijn wangen vielen in, mijn ogen hadden dikke blauwe kringen, mijn haar werd nog grijzer en breekbaar en droog, mijn huid deed raar, en mijn zitvlees verdween, dat is vreselijk als je motor rijdt en op je botten zit. Echt dat doet pijn. Zeker na een paar uur over slechte wegen. En wegen zijn slecht hier.
Ik besloot mijn reis te onderbreken en ergens waar ik al eens eerder twee hele fijne weken was geweest een maandje te blijven. Een condo-hotel waar je zelf kunt koken, heel stil, mini dorp, bijna geen toerisme en eindeloze stranden. Na de hotelkamer waar ik een maand ziek had zitten zijn in de badkamer was dit een aangenaam verblijf. Ik sterkte weer wat aan en kon weer verder. Maar die ziekte, een parasiet, heeft mijn hele lichaam ontregelt, ik kon maandenlang bijna niks verdragen of ik werd weer ziek, en soms nog. Melkproducten, vet, sommige fruitsoorten, het valt puur verkeerd in mijn maag en darmen die totaal vernachelt zijn door die parasiet. En dat allemaal omdat ik in een dorp was wat onder de vogelstront zat van witte reigers, stinken daar joh, niet te filmen gewoon en smerig, ongelofelijk smerig.
Dat heeft er ook in gehakt, maar volgens mij was die triestheid er al voor ik ziek werd. Dus het is niet gekomen omdat ik zie was. Het zal wel bijgedragen hebben aan de stress, dat weet ik eigenlijk wel zeker.
Waar die triestheid vandaan komt? Ik weet het niet, ik verzet me tegen ontwikkelingen van de overheid hier, de tsunami van digitalisering die door je strot geduwd wordt en waarin je wel mee moet wil je blijven meedoen en functioneren, misschien is dat het, dat ik me onbewust zoveel afzet tegen deze ontwikkelingen dat ik daarom afhaak en me steeds meer terugtrek, en stiller wordt, en minder lach, en triester wordt.
Ik verlies mijn feeling voor de samenleving en de maatschappij en ik raak achterop in de ontwikkelingen omdat ik ze niet wil. Ik wil dat het blijft zoals het was, ik denk dat we met al die automatisering en digitalisering voorbij een punt zijn dat het nog fijn is. Misschien verklaard dat de triestheid. Ik voel me ook opgesloten door al die digitalisering, de wereld lijkt steeds benauwder en krapper te worden, je wipt niet meer even een ander land in, je moet een digitale ID hebben, en banken onderling en zeker banken uit de EU tegenover de rest van de wereld zijn zo vreselijk beperkend en hysterisch over witwassen van geld, dat het bijna onmogelijk is om buiten de EU te wonen en binnen de EU te werken. Ik wil gewoon met contact geld betalen, maar sta eeuwig in de rij omdat voor mij mensen met QR code, NFC of weet ik veel hoe willen betalen en dat werkt niet.
Of het feit dat ik besef dat ik in de laatste helft van mijn leven ben, dat kan ook, zo'n navelstaar periode waarin je je afvraagt: was het het nu allemaal waard? En "wat heb ik nu helemaal bereikt in dit leven?".
Ik heb geen idee, een optelsom van alle bovenstaande?
Maar terwijl ik dit typ, in de late avond is die bijna vertrouwde zwaarte er weer achter mijn borstbeen. Ik kan het bijna in mijn hand nemen zo lijkt het en wegen.
Het wordt in ieder geval tijd om te accepteren dat ook dat erbij hoort, die triestheid, want het voelt gesetteld, het voelt alsof het niet meer weg gaat. Dan is verzetten nutteloos en kun je het beter omarmen, net als je duistere kant, en de eenzaamheid, en je tevreden gevoel en je blijdschap als je langs de blauwe zee over de kustweg rijdt en roggen uit het water ziet springen.