In een duurder wordende wereld waarin het leven steeds meer om geld (en bij sommigen het gebrek eraan) draait, vind ik het lastig om mijn focus te houden op wat nu echt belangrijk is in het leven: mijn levensgeluk. Veel te vaak vind ik mijzelf in een sombere pieker-stemming over de toekomst en geld.
Omdat mijn hele leven weer eens aan het veranderen is tot in de core van mijn bestaan, gaat het momenteel hier dagelijks over van alles en nog wat, en vooral bestaanszekerheid, maar heel veel minder over geluk.
Ooit, toen ik aan deze lange reis begon in 2015 had ik heel voorzichtig een heel breekbaar plaatje voor mijzelf geschetst van hoe de tweede helft van mijn leven eruit zou zien. En van de week dacht ik opeens: wat ben ik ver van dat breekbare plaatje afgedwaald.
Ik zou over hagelwitte stranden lopen, voeten lekker stevig in het zand, eindeloos naar de zee staren en mooie schelpen vinden en verse kokosnoten eten. Inmiddels weet ik dat ik dat toch niet zo waardeer als ik in eerste instantie dacht. Ik heb over honderden stranden gelopen in alle kleurschakeringen, en zelfs gewoond in een huisje op het strand, maar ik weet dat in de huidige veranderingen op de aarde wonen op het strand nu niet bepaald een toekomstbestendige plek is, en je uitzicht op zee kan zomaar weggenomen worden door een wal of een dijk, of je huis spoelt gewoon weg.
Daarbij, iedereen lijkt wel aan zee te willen wonen dus is het ook onredelijk duur. En al dat zand wat je tussen je tenen meeneemt het huis in, tja, ook daar vind ik wat van. Maar het was mooi en ik heb het gedaan en ik heb het plaatje bijgesteld. Net als het dagelijks schelpen rapen. Op veel stranden is het al verboden, want er dreigt een natuurlijk schelpen tekort, de winkels worden overspoelt met nep schelpen. Toch raap ik nog wel eens een schelp, hoewel ik ben verschoven naar mooie stenen om te schilderen. Die raap ik nu samen met stukken verbleekt drijfhout.
Maar wat ik in al die aardse woonomgevingen vooral zocht was de eenvoud, simpelheid, het minimalistische en minder consumeren en minder gedoe met geld.
Geen wekelijkse luxe restaurants, geen bij elkaar passend servies en voor elk frutseltje een eigen mooi bakje of mandje, geen kasten vol kleding, maar meer praktisch, meer bewust en vooral minder spullen.
Want minder spullen is automatisch ook minder geld gedoe. En daar ging het een beetje mis met mijn plaatje van zorgeloos leven. Want geld gedoe is natuurlijk veel meer dan minder frutsels en troep in je huis. En geluk wordt in deze maatschappij zo makkelijk overschaduwd door geld gedoe. Zeker als je, zoals ik ooit op de drempel van dakloosheid hebt gestaan en zonder inkomen moest leven omdat het sociale vangnet in Nederland een gat heeft waar jij precies door paste. Dan blijft dat geld gedoe toch sluimeren.
Ik heb nog wat restanten trauma van die periode. Het overkwam me toentertijd. Ik deed niets fout anders dan dat ik dacht dat mijn werkgever altijd een goede fijne werkgever zou blijven en de zon voor eeuwig op mijn rug zou schijnen en ik wind mee zou houden voor de rest van mijn leven. Dat was mijn enigste fout. Ik had nooit een betalingsachterstand, mijn hypotheek was aangepast op mijn mooie goedbetaalde 32-urige contract en alles was rozengeur en maneschijn tot het dat niet meer was en ik in zwaar weer terecht kwam omdat die werkgever de handdoek in de ring gooide.
Dat trauma sluimert nog op de achtergrond, en nu ik voor de zoveelste keer mijn hele leven omgooi en met de ouderdom er ook enig contemplatief denken om de hoek komt kijken in termen als: En wat heb je nu eigenlijk bereikt in je leven? Merk ik dat ik toch denk in geldtermen. Immers zo word je gevormd in Nederland. Je moet succesvol zijn en succes meet je af aan bezittingen en behaalde doelen. En een mijlpaal is vaak gekoppeld aan geld en prestaties die mede mogelijk werden gemaakt door het wel of niet bezitten van financiële ruimte.
In binnen dat kader van maatschappelijk gevormde associaties stel ik mijzelf vragen als:
Wie ben ik? En heb ik bereikt wat ik wil bereiken?
En als mens stel ik mijzelf vragen als:
En waarom kost het zoveel moeite om me gelukkig en tevreden te voelen? En waar komen al die pieker momenten over geld vandaan? Want wat voegt het toe anders dan een bende stress wat weer slecht is voor mijn gezondheid?
Die pieker momenten kan ik dus terugvoeren naar die periode in Nederland vlak voor mijn vertrek. Ik zie het als een rode draad door de 10 jaar van zwervend bestaan over de aardkloot heenlopen: geld en elke maand zo zuinig mogelijk leven en sparen omdat ik nooit en dan ook nooit meer in zo'n positie wil komen. En omdat ik nu al mijn spaargeld in een project ga stoppen en ik dus geen rode cent overhou anders dan mijn maandelijkse inkomen wat erg wisselvallig kan zijn raak ik in paniek en daarmee mijn focus kwijt op waar het nu werkelijk draait in het leven: Geluk.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb heerlijk genoten de afgelopen 10 jaar, het lag niet als een zware deken over mijn leven dat zuinige gedoe, het was meer een soort van bijzaak die ik uitvoerde om rust te vinden in de onrust van eerder niet gehaald rendement zeg maar. Als ik een goed rentmeester was, had ik controle, als ik elke maand wat op de spaarrekening kon zetten "deed ik het goed". Dat. Niets meer niets minder. En ik deed het bijna elke maand goed. Heerlijk rustgevend.
En nu hevel ik al dat goeds wat ik had opgebouwd, en dat was best veel geld zo over de jaren, nu hevel ik dat allemaal over naar stenen en hout om een dak boven mijn hoofd te regelen en een andere vorm van inkomen dan online inkomen en dat moet zichzelf nog maar bewijzen als het gaat om toekomstbestendigheid. En dat doet me mijn focus op levensgeluk verliezen.
En als ik dan naar het grote geheel kijk, naar verhalen van mijn klanten waarom ze willen emigreren, naar de mensen om mij heen die ik zie rennen in de prestatie maatschappij, en geloof me, die is in Mexico lang niet zo hoog als in Nederland, als ik kranten opensla, sociale media doorspit, dan zie ik eigenlijk mensen die die focus ook kwijt zijn. Die krampachtig achter dat levensgeluk aanrennen, het najagen.......en daarmee verliezen ze hun focus en veranderen ze in werkslaven in de hoop dat op een dag.......
Zo jammer dat deze wereld zo door geld geregeerd wordt en dat je zonder geld nergens bent of komt. Vroeger was dat al zo, vandaar dat stomme gezegde "Geld maakt niet gelukkig". Dat is echt uitgevonden door zo'n werkpaard wat elke maand geldgebrek had en dat als troost voor zichzelf op een tegeltje heeft laten drukken. Maar het lijkt tegenwoordig wel meer en meer de boventoon te voeren dat geld en succes, geld en geluk hand in hand door het leven gaan. Daarom hebben we eindeloze stromen gelukzoekers op weg naar het paradijs, waar de straten van goud zijn en gebraden kippen zo je mond invliegen, daarom wil elke tiener succesvol TikTokker worden in plaats van bij een werkgever werken, daarom mopperen we op de bank als we geen rente krijgen en op de overheid als er alweer een belasting verzonnen wordt. Daarom staan we geduldig in de file op weg naar ons werk, om elke maand dat geld te ontvangen waar we hard voor werken zodat we geluk kunnen kopen.
(lees ook: Wat is werk eigenlijk?)
Zonder geld geen geluk. En ik ben het spoor een beetje bijster, want pak 'em beet, 8 jaar geleden had ik het helemaal in mijn vingers: ik was gelukkig ook al had ik geen cent te makken, ik had net aan genoeg om van rond te komen en dat was heel weinig. Maar ik woonde in een huisje op het strand, ik raapte schelpen, ik had zand tussen mijn tenen en in bed, ik at vis vers gehaald voor een paar centen bij de lokale vissers die op datzelfde strand hun visvangst in manden stopten.
Ik wil dat huisje op het strand niet meer, en die vis en die schelpen is ook niet zo belangrijk, maar ik wil wel die magie weer terug van dat geluksgevoel van zonsondergangen, de loslopende honden die over het strand dartelen, het geluid van kinderstemmen die verderop spelen, die vlinder op de prachtige bloemen in de tuin, de plof van een rijpe kokosnoot in het zand.
In al dat gedoe met geld en geld uitgeven voor een woonplek die heel ver weg staat van dat eerste breekbare plaatje van het begin van mijn reis, verlies ik mijn focus. Ik verzuip in de onzekerheid van een lege spaarrekening, van verschuiven van inkomstenbron, van wonen achter een muur in een land wat ik best ingewikkeld in elkaar vind steken, binnen een (digitale) maatschappij die ik niet meer bij kan benen.
Ik wil de komende tijd proberen om vooral weer thuis te komen in mijn hart, bij mijzelf. En tussen de puinhopen van het verleden in deze rondrazende maatschappij, zoek ik de magie van het geluksgevoel van alles wat geld niet kan kopen.
