Mensen die altijd positief zijn en overal de zon zien schijnen, soms zelfs in de diepste nacht. Ik ben d'r schijt allergisch voor. Je kent ze wel, als ze van hun fiets vallen en hun knieën open schaven staan ze hard te lachen, terwijl iemand met een beetje realisme in zijn donder gewoon denkt: fuck, da's onhandig, wat een kutdag.
Je ziet ze over het hele internet en soms dringen ze je leven binnen. En dan weet ik nooit wat ik moet doen. Op het internet hebben ze allemaal van die positiviteits-trainingen, en popie-jopie plekken op aarde in lemen hutten of in yurt's waar ze dan een beetje mantra neuriënd op klankschalen zitten te rammen en vaag in de verte staren.
Niets mis met klankschalen trouwens, maar je moet wel realistisch blijven, Een prachtig geluid is dat wat het is een prachtig geluid, en het verandert mij echt niet van pessimist in positieveling, hoe lang je er ook mee aan de slag gaat.Was ik vroeger erg van de spirituele reizen, de tai-chi en reiki, (ik heb zelf mijn master reiki) tegenwoordig ben ik een beetje van dat padje afgedwaald zeg maar. Op een dag stond de werkelijkheid aan mijn voordeur en belde aan en zei: hey muts, we hebben wat tegenslag voor je, je bent je baan kwijt, te oud voor de arbeidsmarkt, je hebt geen recht op een bijstandsuitkering en je raakt lekker je huis kwijt: nu jij weer. Dan heb je echt geen ene fuck aan je Tai Chi of zo'n bundel brandende witte salie.
En dat overkwam me nadat ik net opgekrabbeld was van een vreselijke burn-out waarin ik mijzelf zo erg kwijtraakte dat ik echt niet meer wist wie ik was. En alleen maar op de bank kon zitten en voor me uit staren.
Je kunt het leven vergelijken met een elastiekje, je kan het uitrekken, weer loslaten, uitrekken, weer loslaten enz. En dat kun je 1000x doen maar op een dag is de rek eruit. Net als in die ouderwetse onderbroeken met elastiek door zo'n tunneltje, op een dag valt ie van je reet af en daar is niks lachwekkends aan.
Nou zoiets, ik veranderde van best wel redelijk positief, fijn energie mens in een soort chronische depri staat waar ik prima mee om kan gaan maar ik ga niet lachen als ik met mijn motor omflikker in een modderpoel en dan nog 5 uur meot rijden terwijl ik van top tot teen onder de blubber zit. Dat is gewoon niet mijn ding.
Mijn realistische zelf, waar ik erg veel van houd, zegt: Da's vet kut, da's smerigheid 2.0 en dat is gewoon echt diep ellendig. Maar goed van je dat je die zware motor met bagage weer overeind hebt gekregen temidden van al die dikke blubber! Bravo!!. Maar ondanks dat: Wat een kutdag!!
En als er dan iemand naast me zou staan die met een klankschaal mijn chakra's probeert te beïnvloeden terwijl ze mij een foldertje voor zo'n vrouwen-empowerdag ofzo aanreiken. Dan zou die ook een rondje modder mogen doen, en ik help dan graag een handje. En daarna stap ik met mijn sacherijnige kop al mopperend op de motor terwijl mijn blubber jeans opdrogen tot een harde koek zodat ook afstappen ellendig wordt.
Waarom ik dit schrijf? Ach, ik kwam er weer eens eentje tegen, die wurmde zich als een ware Jehove getuige van vroeger met de voet tussen de deur mijn leven in en ik had het te laat door. En weet je, als je chronisch liefdevol pessimist bent en zo'n iemand begint dan tegen je aan te zeiken dat je niet zo negatief moet zijn enzo, dat valt echt zo fout. Dan verdwijn ik gewoon.
Je kent het wel, het fenomeen "ghosten" het was een tijdje trendy in datingland voordat de term "narcist" het overnam. Dus voordat iedereen het labeltje narcist kreeg, werden mensen massaal geghost, dat tijdperk. De liefde van hun leven waarmee ze "echt ik zweer het je, een wederzijdse klik hadden" die ze amper een weekje "kenden" verviel in stilte en appte niet meer terug. Nou, dat dus. Ik kan ghosten als de beste.
Zo'n klankschalen gras smoothie veganist met van die typische sandalen die elke ochtend met madeliefjes in zijn haar de zon begroet terwijl ie zichzelf dubbelvouwt op een synthetisch vrolijk gekleurd yogamatje, die hoort dan voor het eerst in zijn leven (gok ik!) echte stilte. Want die positieve mensen zijn wel allemaal luidruchtig hé? Ze kunnen niet zo goed tegen stilte. Als ze niet zelf lachen om hun ongeluk hebben ze graag de lachers op hun hand, want aandacht rules en houdt ze op de been. Ze hebben ook vaak 1000 vrienden op Facebook en misschien zelfs wel in het echte leven.
Maar ik zit er niet meer tussen, tussen die vrienden. Ik kan niet tegen mensen die vinden dat je altijd positief moet blijven en moet blijven gillen van de lach als je de dood in de ogen hebt gekeken, of je huis bent kwijtgeraakt en buiten jouw schuld om dakloos bent geworden. Van die mensen van dat halfvolle glas, die zo hard rondrennen door het leven dat ze waarschijnlijk nog geen slok gedronken hebben maar de helft hebben gemorst.
Ik niet, mijn glas is half leeg, maar ik heb missende de helft heel rustig opgedronken in alle rust en stilte. En het smaakt naar meer.
Ik heb weer iemand geghost.
Heerlijk die stilte.
