De teleurstelling is groot, maar het onderbuikgevoel ook. De verkopende partij doet een tegenvoorstel wat riekt naar van alles behalve een eerlijke deal. Ze dekken zichzelf helemaal in, alle verantwoording is voor ons, ze hebben elke regel over het in orde zijn van papieren, over schadeloosstelling, over wederzijdsheid en dat soort redelijkheid uit het voorstel gehaald en ze hebben het object anders omschreven, Op een wijze dat ze alles van waarde eruit kunnen slopen, zoals boilers, aircons en wateropslag. En zoals we het nu lezen moeten we ruim 250.000 peso cash aan hun betalen en dat krijgen we nooit meer terug als er iets mis gaat.
En dan weet je gewoon dat er iets mis gaat. Want waarom mag dat geld niet op een Escrow rekening, waarom drammen ze zo door over dat cash geld? En waarom zijn de regels over het in orde zijn van de papieren en bouwvergunningen, aanschrijvingen en beslagleggingen eruit gehaald? En waarom schrijven ze helemaal onderaan dat als we akkoord gaan dit document geldt als een voorlopig koopcontract? We hebben nog niet eens een datum voor de notaris vastgesteld. Wordt dat het volgende drama: dat ze dan de huurders er niet uitkrijgen en we jaren moeten wachten? Echt alle redelijkheid is er uit. En het is een super goede deal voor hun, maar niet voor ons, en zeker niet legaal gedekt. Als we dit tekenen hebben we zelfs geen poot om op te staan in een rechtbank.
Mijn zoon besluit, met mijn steun niet verder te gaan met dit project. Boos smijt hij de deur naar zijn man-cave dicht. Maar als de verkopende partij zo onredelijk is en zo erg zichzelf indekt met allerlei exceptionele regelingen dat ze zelf met een bende geld weglopen en wij misschien wel met lege handen achterblijven, dat is een enorme rode vlag, zeker in een land als Mexico dan is dit, hoe pijnlijk en vervelend ook, de beste beslissing.
Vastgoed scams zijn hier orde van de dag. En de verkopende partij, is zowel makelaar als eigenaar van het pand, ook iets wat ons niet zo aanstaat. Iets met belangenverstrengeling.
Echt ik ga nooit meer zaken doen met deze makelaar als dat de verkopende partij is, kunnen ze nog zo'n leuk huis in de aanbieding hebben, maar ik weiger met dit soort mensen om tafel te gaan. Dat dubbele, dat eigengereide, die hang naar zelfzucht en illegaliteit. Want ze liegen door hun tanden heen, over alles, ook bij de bezichtiging, en als we ze er mee confronteerden dan stonden ze te grinniken en verzonnen ze weer iets anders.
Bij de eerste bezichtiging had ik al een heel sterk onderbuik gevoel dat er iets niet klopte. Ik had iedereen de tijd en moeite kunnen besparen als ik dat gevoel goed onder woorden had kunnen brengen, maar het lukte me niet. Want het was zo'n mooie kans.
Ik moet dit even verwerken. Want nu moeten we schakelen naar een ander plan en wat dat is? Ik heb geen idee. Er staat niet zoveel te koop hier wat betaalbaar is. Tenzij ik in een Mexicaanse Vinex wijk wil wonen ver buiten de stad. Land kopen en zelf bouwen? Ik weet het even niet. Ik moet even mijn hoofd leegmaken. En er komt nog een gesprek met onze makelaar. Laat ik dat eerst maar afwachten voordat ik mijn emoties los laat over de afgelopen week.
Terwijl ik dit typ is het zaterdagavond gejoel in mijn wijk weer van start, elk weekend hetzelfde gedoe: luide muziek, schreeuwende mensen en blaffende honden. De ramen trillen in de sponningen van de basboxen van iemand die verderop in de straat uit zijn plaat gaat. En ik voel me een beetje leeg en stil. Terwijl de wereld om mij heen raast denk ik: wat doe ik in dit land waar ik me zo'n vreemde eend in de bijt voel? Al die mooie verhalen op het internet over hoe gastvrij Mexico is, dat is precies dat: verhalen. Er zijn best wel aardige mensen, maar de meeste mensen hebben een dubbele agenda, en zelfs onderling zijn ze rancuneus en haatdragend. Ze tolereren elkaar in hun exorbitante herrie en gedrag, en zijn te beleefd om elkaar te confronteren. Of te bang, want een paar weken geleden was het knokken in mijn wijk omdat iemand de herrie zat was en de politie belde. En dat viel niet in goede aarde. Dan laat je het wel uit je hoofd om nog een keer de politie te bellen.
Maar vanavond heft wel iemand gebeld.
De politie stopt bij het huis, ik zie de zwaailichten op de huizen, rood en blauw. De muziek stopt. Gelukkig. Maar de auto is de straat nog niet uit of het staat nog harder dan het al stond. De politie auto komt weer terug, rood, blauw, rood, blauw, rood........het licht flitst door mijn woonkamer. Nu lijkt het stil te blijven. Fijn.
Ik kijk de duisternis in en denk:
Dag mooi klein huisje met je mooie lichtinval,
dag kans om offline geld te gaan verdienen,
dag leuke wijk waar we graag hadden willen wonen,
dag to-do-lijsten en berekeningen,
wat een enorme tijdverspilling.
Wordt niet meer vervolgd.
