Lange dagen zonder enige verplichting, die zich aaneen rijgen als een strontvervelende sliert tijd die niet vooruit lijkt te gaan. Zo ervaar ik het wachten op de sleuteloverdracht van het nieuwe huis.
En misschien wordt het wel de rest van mijn leven zo. Niet meer reizen, af en toe even naar de stad voor een ijsje of boodschappen en verder niks. Want ik ben ook van plan om de motor te verkopen.
Wat doe ik nu zo'n hele dag? Nou laat ik dat eens uitleggen. Want momenteel doe ik niet zoveel meer eigenlijk. Sinds ik ben gestopt met de emigratie advies gesprekken en met het reizen is mijn leven zo saai geworden.
Ik begin elke dag met een kom koffie, al dan niet buiten. In dit huis meer binnen dan buiten. Want buiten is altijd herrie, nu ook weer, er gaat een alarm af, er blaffen tientallen honden en iemand heeft muziek aan. In de verte hoor ik de vuilniswagen denk ik en vaag het liedje van de waterman.
Heel gezellig allemaal maar mijn hoofd heeft er even geen ruimte voor. Zeker niet zo vroeg op de dag. Het is net aan 7 uur in de ochtend.
Na de koffie ga ik douchen, als ik een was heb, zoals vanmorgen prop ik die in de machine en draai een was. Dat is een ritueel want de wasmachine die bij het huurhuis hoort is niet zo best. Het is een goedkoop model bovenlader die er uren over doet om de was de doen. Ik doe wasmiddel erin, dan met de tuinslang water er op zodat het wasmiddel verdund en geen vlekken maakt in de was (het gebeurt geloof me!!) dan de was er in, beetje bij beetje terwijl ik dat ook nat maak, dat scheelt echt wel een half uur van sloom water innemen wat de machine zelf doet. En dan deksel dicht instellen en ik ben klaar tot hij piept.
Dan een broodje of een schaaltje havermout. En daarna aan het werk, de email. Mensen die vragen stellen over hun emigratie. Eerst de prioriteitsvragen, mensen die betalen voor mijn tijd, daarna de mensen die alleen koffiegeld neertellen. Die hebben geen prioriteit. Volgens afspraak op de productpagina hoef ik op hun mail niet direct te reageren als ik het maar binnen 5 werkdagen doe. Het is grappig om te zien dat mensen hele complexe vragen stellen die ze dan voor 2 euro beantwoord willen hebben. En dat lukt me niet altijd, soms geef ik aan dat ik meer informatie nodig heb en hang er een prijskaartje aan, het zijn geen "algemene vragen" maar heel specifieke persoonlijke adviezen die ik moet typen met veel uitzoekwerk. Daar mag best voor betaald worden.
Maar iedereen verdiend aandacht, en die krijgen ze ook. Als de prioriteitsvragen af zijn doe ik tot een uurtje of 11 de gewone vragen. En dan is het wel mooi geweest. Beetje afhankelijk van hoe druk het is.
Ik controleer de bestellingen, ik kijk of alles nog goed werkt in de webshop, met betalingen enzo, want die systemen kunnen soms heel raar doen. En ruim de rest van de email op. Ik krijg van elke bestelling en betaling een email. Ik archiveer de orders en bekijk de bezoekers aantallen. Waar komen mensen vandaan, hoeveel bezoekers had ik vandaag, en wat is de click-through-rate en af en toe controleer ik de SEO van mijn website bij Google. Hoe is de CTR, dat soort dingen.
Soms schrijf ik een artikel voor de website, ik heb een hele voorraad die ik af en toe aanvul zodat ik nooit op de dag zelf iets hoef te schrijven, het publicatieproces verloopt automatisch. En soms schrijf ik iets over een op dat moment actueel onderwerp. Dat moet dan "even tussendoor".
Ik roep wel dat ik passief inkomen heb, maar ik werk toch elke dag minstens een uur om dat inkomen in gang te houden. Er is niet zoiets als passief inkomen, en wie anders beweerd liegt, ooit, ergens, op een bepaald moment heb je voor dat geld wat je nu binnenharkt zeg maar, gewerkt. En of je nu passief inkomen hebt uit beleggingen of uit crypto, ergens ooit heb je gewerkt voor dat geld wat je inlegt, je hebt er uren ingestoken. En je moet regelmatig een vinger aan de pols houden van je inkomen als je er niet actief voor werkt. Anders gaat het misschien wel fout en eindig je met niks.
Ik vind mijn werk geen werk, want ik vind het leuk, en ik werk ook gewoon 7 dagen in de week. Ik heb zoveel vrije tijd dat ik er soms scheel van uit mijn ogen kijk. Want hoeveel uur per dag kun je lummelen dag in dag uit?
Als ik reis heb ik structuur, de structuur van inpakken en verder trekken en aankomen en uitpakken. Als ik ergens lang genoeg blijf dat het loont om mijn kleding in een kast te hangen vervaagt die structuur. Nu ik niet meer reis en ik een omgeving woon die ik ooit een paar jaar geleden helemaal heb uitgekamd, heb ik nog maar weinig te doen. Ik kan elke dag naar het strand, maar dat is helemaal niet mijn ding. Het is ook veel te warm op het strand in de zon, en je neemt niet even een parasol mee op de motor, en elke dag op een terras zitten op het strand is een dure hobby. Dus ik ga niet dagelijks naar het strand, ik ga ook niet dagelijks motorrijden. Meestal doe ik net als jij gewoon dagelijkse dingen: Stoffen, vegen, bed opmaken, planten water geven, beetje knutselen, film kijken, boek lezen, naar buiten staren, brood kopen. En wachten, wachten op de pakket bezorger, de waterman,..........en op die bijzondere dag binnenkort dat ik de sleutel van mijn nieuwe woning krijg zodat ik eindelijk aan de slag kan.
Muren schilderen, verhuizen, keuken renoveren, schoonmaken, de tuin aanpakken, en al die andere dingen die dan gedaan moeten worden en in een heel andere volgorde dan dat ik hier opschrijf.
In de sleur van het zalig nietsdoen weet ik soms niet eens wat voor dag het is. Wat is het druk in de stad zei ik tegen mijn zoon toen we gisteren op de boulevard zaten en naar het water staarden met een koel drankje. Ja, uitzonderlijk, vond hij. In de avond kwam ik erachter dat zondag is, palmzondag nog wel. Holy Week begonnen is, dat is net zoiets als de voorjaarsvakantie in Nederland. De Mexicaan die niet zoveel vrije dagen heeft, hoeft er vanwege de bijzondere donderdag, goede vrijdag (brugdagen in veel bedrijven) en de paaszondag niet zo heel veel vrije dagen in te leveren voor een volle week vakantie.
En alle Amerikanen lopen te spring-breaken met een Margarita in een plastic beker. Daarom is het druk in de stad en op de stranden.
Vandaag is het maandag, dat vertelt mijn laptop mij. De wasmachine draait, de waterman nadert mijn straat, de honden zijn even stil, de mussen tjilpen, mijn mailbox is al weer leeggewerkt. En ik staar in het niets, een lange dag zonder enige verplichting, 1 van de vele, die zich aaneen rijgen als een strontvervelende sliert tijd die niet vooruit lijkt te gaan.
Er komt een pakketje vandaag. Van Sears. Denk ik.
