Na 10 jaar nomadisch leven wordt het tijd voor wortels, ik ben moe van de hotelkamers, de tijdelijke huurhuizen en het rondreizen met al mijn zooi achterop de motor. De eerste uitdaging was een plek op deze aardkloot vinden waar ik dan wilde wonen.
Toen ik 10 jaar geleden uit Nederland vertrok dacht ik dat ik in de Filipijnen wilde wonen. En hoewel ik er een geweldige tijd had in op de mooiste locaties woonde, denkende aan mijn huisje op het strand met rieten dak en het prachtige huis op de klif met uitzicht over de Bohol zee en zijn grote ramen en terrassen, was dat niet het goede land voor mij. Dat bleek na mijn eerste visum run. Ik kwam terug en dacht: Wat doe ik in godsnaam hier?
Dus ik vertrok, en met het idee dat ik wist wat ik wilde: Een huis met zeezicht en het liefst op het strand. En toen kwam ik hier in dit land waar het toerisme zo is ingericht dat alles aan de kust onbetaalbaar is en een woning zoals ik ooit in de Filipijnen huurde ver buiten mijn bereik ligt. Ik zwierf rond, bijna 6 jaar lang, op zoek naar de ideale plek, ik keek in dorpen, landelijk, stedelijk en alles daartussen in.
En ik eindig hier in de woestijn. Nog steeds zijn huizen reteduur. Maar er is een segment wat me hoopvol stemt: huizen die door de bank in beslag zijn genomen en die voor een appel en een ei met wat geduld te betrekken zijn. Je koopt ze via een vertegenwoordiging die alle legaliteiten regelt rondom huisuitzetting en bescherming van jouw eigendom en jou bij een notaris parkeert om je handtekening te zetten en een shit load aan geld te storten wat in 2 termijnen overgemaakt wordt, deel 1 op de dag vaan ondertekening van de akte en deel 2 op de dag van correcte oplevering. De prijs per huis, omgerekend in Euro is ongeveer tussen de 15.000 en 20.000 euro. De geschatte marktwaarde vele malen hoger.
Dat zou een prima belegging zijn, om te verhuren of gewoon door te verkopen. Of een combinatie van die twee. Maar dat is voor de toekomst, eerst moet ik zelf een huis in mijn bezit hebben zodat ik van die momenteel torenhoge huur af ben en weer een beetje relaxt kan gaan leven als het gaat om financieen. Ik neem me voor het stap voor stap aan te pakken.
Ik ga eerst maandag mijn motorverzekering regelen, en betalen, en als dat rond is mijn makelaar die me hielp met dit huis vinden benaderen met mijn toekomstwensen en het geld wat ik daarvoor over heb. En dan eens kijken wat hij me kan vertellen over: land kopen en zelf bouwen, of zo'n terug gevorderd huis kopen, of misschien heeft hij nog een konijn in de hoge hoed en levert het iets leuks op.
Eén ding is zeker, mijn woonwensen zijn drastisch verandert, ik zag een leuk huis midden in de woestijn, in een soort van oase, met eigen waterput enzo, wel stroom. maar geen verharde wegen te zien in mijlen omtrek. Ook geen fatsoenlijke supermarkt of EHBO post, en hoewel ik daar 10 jaar geleden luid zingend voor op de motor gesprongen was om het te bekijken had ik nu zoiets van "Nah.......stad if vlakbij de stad is ook wel leuk, je wordt er niet jonger op J. gebruik je veerstand!".
Geen idylisch historisch oud boerderijtje, zelfs geen historisch huis in de stad, deze stad heeft geen historische huizen. Wat ik waarschijnlijk ga kopen is een vrijstaand huisje, met 1 of 2 slaapkamers in een gemiddelde nette wijk, rustige straat, liefst met asfalt en niet onderaan een berg, zodat ik niet wegspoel met elke regenbui. En eigenlijk dus heel gewoontjes. Geen vinex locatie, want die heb je hier ook die zijn gruwelijk, zonder groen en al die dezelfde huizen, brrr.......maar een huis is een wijk die er al een jaartje of 10, misschien langer staat, die een eigen identiteit hebben gekregen en die betaalbaar zijn, met een tuintje achter of een leuke binnenplaats en een parkeerplek voor de deur voor de motor, en misschien een stoepje om te zitten, en als er dan een boom is ben ik helemaal blij.
Beetje afknapper voor al die mensen die mij in een luxe historisch oud pand wensen te zien, liefst off grid, maar dat gaat hem niet meer worden mensen, ik moet aan de toekomst denken. Ik wil in de buurt van voorzieningen zitten en zelf naar de supermarkt kunnen ook over 10 jaar als ik misschien geen motor meer kan rijden. En ik wil geen anderhalf uur op de motor zitten elke maand om al mijn boodschappen te moeten doen. Stel je voor je komt dan thuis, over je mulle zandweg en bent boter vergeten ofzo, en dan gaat het hozen en verandert je mulle zand in van die dikke slush waar je met de motor amper doorkomt, en je hebt geen boter.......je rijdt niet ff terug, want je weet dat na jouw blubberweg de asfaltweg komt met ondergelopen arroyos waar het water wel 2 meter kan stijgen en waarin alles meegesleurd wordt.
Je kunt hier in dit harde onherbergzame landschap niet zomaar even terug voor een pakje boter, laat staan als je met spoed naar een dokter moet. En hoewel het hier minimaal regent, zul je net zien........
