Mexico is anders dan Nederland, heel anders. En iedereen die naar dit land verhuisd en blijft omkijken naar Nederland gaat het moeilijk krijgen. En niet alleen vanwege bureaucratie en tegenstrijdigheden in de samenleving, moeite met integreren, dat soort dingen. Maar ook als het gaat om verwend zijn.
In Nederland zijn we gruwelijk verwend. Echt alles wordt voor je geregeld, overal is wel een regeling voor (tenzij je tussen de wal en het schip valt, want er zijn ook overal uitzonderingen voor) en alles is verkrijgbaar. De wereld ligt letterlijk "at your fingertips" zoals je in het Engels zo mooi zegt, niet binnen handbereik, zoals je in Nederland zegt, want dat is og te ver weg voor wat in Nederland allemaal bereikbaar is. In de winkels. Want daar ga ik over schrijven. Ik zat van de week na een lekker dagje blozend van vermoeidheid en hitte op de bank in de koele luchtstroom van de aircon en dacht: hoe kinderlijk tevreden kun je zijn in dit land als dingen een keer lekker lopen. Als iets niet is uitverkocht of gewoon wel in het assortiment zit, en als je eten goed bereid is en je ijsje lekker is?
En de simpelheid en tegelijkertijd de complexiteit van die gedachte maakte dat ik even nostalgisch werd. En retrospectief. Want ik heb momenteel ernstig last van het Verwende Maatschappij Syndroom.
Ik ga het uitleggen. Ik had die dag een fijn gevoel, en dat is niet vanzelfsprekend in Mexico. Het leven in Mexico is bij vlagen vreselijk frustrerend, dat was het ook in de Filipijnen en ik denk wel eens dat daarom meer dan de helft van de buitenlanders verslaafd is aan alcohol en drugs. Niks paradijs, gewoon puur frustratie. Over dat wat je NIET vond daar onder die palmboom op dat witte strand. En dat is in Mexico niet anders.
Ik schreef al eerder dat je soms wel een dag kwijt kunt zijn aan het kopen van een simpele pritt plakstift. Anyway, die dag niet, ik had een lekker dagje. Ik was afgebogen van mijn plan om Churros te gaan eten in de stad en wandelde naar een Thais Restaurant waar ik ook tijdens mijn vorig verblijf in deze streek al naar keek, maar nooit was gaan eten. Ik werd aangenaam verrast, met echte loempia's, heerlijke saté en pindasaus. Simpel, beetje prijzig maar verdomde goed klaargemaakt en dat is heel wat waard in deze Republiek vol taai vlees vol zenen en uitgedroogde en overkookte groentes.
Snorrend tevreden en vooral bomvol liep ik naar buiten, want je krijgt daar ook nog eens hele grote porties. Ook verfrissend anders. Ik besloot de dag af te sluiten met een ijsje. En dacht: Die eens gek! Dus bij Dairy Queen bestelde ik een canasta con chocolate y fresa. Een wafel mandje met ijs en chocolade saus en aardbeien. Man wat een feest. Het kwam bijna in de buurt van een echte Nederlandse sorbet. het zoete van de aardbeien, de bittere chocolade, de romige slagroom en het frisse vanille ijs waren een perfecte combinatie met het versgebakken wafel mandje.
Vandaar dat fijne gevoel. Letterlijk een heerlijk dagje.
De rest van de week was een frustrerende aaneenschakeling van niet beschikbare of slecht gemaakte producten tegen de hoofdprijs. Bankstellen die te klein zijn of keihard en een godsvermogen kosten, wankele gammele eethoeken die in de winkel al uit elkaar vallen of zwaar beschadigd zijn en waar ze toch de hoofdprijs voor vragen. Niet beschikbare rolgordijnen, eindeloos zoeken naar zoiets simpels als een brievenbus, allemaal uitverkocht blijkbaar. Lege schappen in de supermarkt, griezelig dure tomaten die ook nog eens verrot zijn. En ga zo maar door. Ik ben nog niet eens bij de verfhandel......ook dat: Drama, 3 soorten verf en dan wel 101 kleuren, maar te weinig variëteit, te weinig mogelijkheden en ik ga 9 van de 10 keer sacherijnig en met lege handen naar huis.
Vandaar dat die lekkere dag welkom was.
Ik kijk veel te veel op Instagram en dat soort sociale media naar huisinrichting filmpjes. Ik zie schattige spulletjes, leuke kastjes, mooie kleuren, vloerkleden waar ik wel op zou willen slapen zo mooi, ik zie inrichtingen dat ik denk: Gadsamme DAT wil ik. En ik weet dat het in dit land niet te koop is. Zelfs niet bij de Ikea ver weg van mijn stad op het vasteland.
Mexico heeft een hardnekkig importbeleid met hele hoge tarieven voor sommige producten, alsof de overheid de bevolking klein wil houden. Zij zeggen dat het is om de eigen productie te beschermen, maar als je iets zelf niet of nauwelijks produceert is dat een beetje bullshit als er wel vraag naar is. Het is er soms gewoon niet. En importeren is duur, dat vind zelfs Amazon die vaak simpelweg zegt: dat product kunnen we niet verschepen.
Ik denk dat je er niet zo heel erg last van hebt als je in Mexico Stad woont, en een grote beurs hebt. Maar ik heb beiden niet: ik woon niet in Mexico stad, (of in Puebla, ook dik in de meubelzaken) en ik heb geen dikke beurs. En in dit land is Ikea zelfs prijzig. En bezorgen doen ze alleen als je een vrachtwagen vol bestelt, of als je zelf de transportkosten betaald. En voor die kosten kan ik net zo goed hier kopen.
Ik heb dus ernstig last van Het Verwende Maatschappij Syndroom. Het is iets hardnekkigs dat wel in mijn genen lijkt te zitten verweven. Hoewel ik met gemak minimalist kan zijn, lukt het me niet om af en toe met een steek van jaloezie in Nederlandse huizen rond te kijken op makelaarssite's of via TV Programma's. En sociale media helpt ook niet echt. Man wat hebben jullie alles netjes, mooi, strak in de lak en perfect ingericht. Ongelofelijk!
Ik zou willen dat ik ook even naar Intratuin kom voor mijn plantenbakken, ik zou willen dat ik even in Nederland verf kon kopen, en ik zou willen dat we hier ook winkels vol wandtegels hadden zoals ik zie op internet. Ik wil naar Dille & Kamille, en ik wil naar Action en ik wil zelfs wel naar Kwantum, en even snel langs de HEMA voor en tompouce en fatsoenlijk broodbeleg. Ik hoef niet naar Kitch Kitchen want dit land is 1 grote Kitch Kitchen, dat zit wel goed.
Ik ben een verwend nest in een arm land waar dingen beperkt beschikbaar zijn of alleen voor de superrijken tot wie ik niet behoor helaas. Het Verwende Maatschappij Syndroom, het wordt weer tijd dat ik een tijdje geen video's meer kijk op sociale media en al die mooie tapijten, kleurenschema's en betaalbaarheid en verkrijgbaarheid weer uit mijn systeem werk. Want het is niet goed voor mijn humeur.
Je zou toch denken dat na bijna 10 jaar ontwikkelingslanden ik dat wel afgeschud zou hebben, maar zoals ik al zei: het zit in mijn genen verweven blijkbaar. Ik heb het grootste deel van mijn leven in Nederland gewoond, binnen de grenzen van de Eu, ik ben opgegroeid met schattige Franse plattelandshuisjes en finca's als opknappertje, als Emigratie-droom van menig Nederlander, en van die mooie materialen om het in te richten. Het is nooit de boventoon van mijn huidige leven geweest, ja ik mis de kroket en zelfs de frikandel, en de haring en de Nederlandse kaas, maar er is genoeg anders om je mee af te leiden zeg maar. Maar nu ik een huis ga inrichten en 4 appartementen voor de verhuur, nu loop ik even vast ik wat ik me herinner, mijn eigenzinnige smaak, en wat ik aangeboden krijg op sociale media en de (on)mogelijkheden die ik vind in dit land die binnen mijn budget passen.
Schudt het af! Schudt het Nederlandse verwende leven van je af als je de grens over stapt Nederland uit. Echt hoor, dat moet je doen, zeker als je ver weg gaat van de EU. Ooit schreef ik eens: All that was me is gone........en dat is echt zo, alles wat je weet, kent, herkent, fijn vindt, mooi vindt, al je beroepskennis, kennis van de overheid en regels, waar de suiker staat in de winkel en in welke winkel je wat koopt. Alles, alles is nutteloos en onbruikbaar in het buitenland. Je moet echt helemaal overnieuw beginnen. En dat is leuk, want je kunt ook jezelf opnieuw uitvinden, maar soms is het ook tenenkrommend frustrerend. En hoe goed je ook je best doet, er zijn van die dagen dat je terugvalt in dat Nederlandse gedoe. Wat als een oud diep uitgesleten karrenspoor voor je leven loopt. Elke keer weer til je jezelf eruit en hobbel je weer vrolijk verder buiten het gebaande pad door die vreemde nieuwe samenleving.
Je koop er niks voor voor al die oude kennis en al dat oude verlangen.
Geen kroket, geen haring met uitjes, geen leuke verfsoorten, geen mooie vloerkleden, geen leuke lampen, geen betaalbare meubels die ook nog lekker zitten. Niks........
Mijn zoon zocht een USB plug wifi ding voor zijn homeserver, zodat hij zonder snoer op het internet kon, dus computerwinkel in- uit en weer in......er zijn er 4 in de stad, waarvan 1 echt een computerwinkel is vol uitgedroogde toner-printers en USB stickjes en stapels CD-rommetjes. De rest verkoopt ook aanverwante artikelen en zelfs serviesgoed. We gingen naar Office Depot, naar de telefoonwinkel, de elektronica zaken naar god weet welke winkel nog meer, N i e t te koop hier. Dan maar weer bestellen op Amazon.
Ik kan wel drie winkels in Nederland opnoemen waar ik dat zeker weten kan kopen, bromde hij sacherijnig aan het einde van de middag.
Nou dat dus.
Maar dat ijsje en dat sateetje, waren lekker. Dat dan weer wel.
