Als kind groeide ik op in Harderwijk, op de rand van de Veluwe. Wij hadden in de stad een aantal kazernes, achter het huis, eentje langs de grote weg, vlak voor de spoorwegovergang, en als je via de bossen en Leuvenum naar Ermelo reed kwam je er nog veel meer tegen.
Soms denderden er tanks over de grote weg, wij kinderen renden daar dan naar toe om te kijken, met ontzag voelden we de grond onder onze voeten trillen als de voertuigen langzaam richting de kazernes gingen. Altijd een wachthuisje met soldaten, en regelmatig zagen we ze oefenen op de heide waar dan rode vlaggetjes aangaven dat we er niet naar toe mochten. En de meest favoriete bezigheid van de tieners was wel: kogelhulzen zoeken. Ik keek ook wel eens, als we een dagje naar de heide gingen of naar het bos om te picknicken en te spelen, maar ik heb er nooit één gevonden. Mijn vader had samen met een zwager een schoonmaakbedrijf en maakte barakken schoon en kantoorgebouwen van defensie. En soms kwam hij thuis met van die spannende maaltijd pakketten, met een blik jam en gortdroge koeken er in.
Nu ja, ik groeide op met het leger in mijn achtertuin zeg maar. Het Nederlandse leger was toen heel zichtbaar onderdeel van de samenleving. Tot het langzaam verdween, en de kazernes opvangcentra werden voor asielzoekers.
In mijn nieuwe huis straks, woon ik 1 blok van een grote kazerne af. Mexicaanse kazernes zijn anders dan de Nederlandse, ze zijn meestal grootschaliger, de barakken zijn vaak huizen die gedeeld worden, kleine flatjes die in groepen op het terrein staan. Er zijn muren, prikkeldraad en de poort is zwaar bewaakt. Er is altijd een geldautomaat of zoals in dit geval zelfs een bankfiliaal van Banjercito. Defensie heeft in dit land een eigen bank, hun missie: Het leveren van bank- en kredietdiensten aan een strategische sector van de samenleving: leden van het Mexicaanse leger, de luchtmacht en de marine, De officiële naam: Banco Nacional del Ejército, Fuerza Aérea y Armada SNC.
Het leger maakt in Mexico onderdeel uit van de samenleving. Je ziet ze rondrijden, ze hebben overal een basis, en net als in Nederland zijn er verschillende takken en afdelingen. Er is zelfs een officiersopleiding. Maar ook een ingenieursbureau en er is een humanitaire afdeling die bijspringt als er een ramp is of dreigt. In vredestijd bouwen en herbouwen ze aan mega-constructies in opdracht van de overheid: Luchthavens, verbindingswegen, veiligheidscentra's, havens, spoorwegen, stuwmeren, En ze beschermen en bewaken deze, en in oorlogstijd verdedigen ze. En ze hebben hun eigen nationale dag: 19 februari: Dia del Ejercito Mexicano.
En op Onafhankelijkheidsdag zijn er overal in het land parades. De grootste is in Mexico Stad. Mensen staan uren langs de route te wachten, applaudisseren en juichen als ze langskomen. Ik heb hem ooit gezien en ik moet zeggen dat hij indrukwekkend is. Opgepoetst natuurlijk om indruk te maken, maar de kerntaken van het Mexicaanse leger inclusief de Guardia Nacional zijn duidelijk op je netvlies gegrift na het zien van zo'n parade. Er is zelfs een eigen mobiele tortilleria. Iets wat ik wel humoristisch vond, want waar zou Mexico zijn zonder tortilla's.
Maar even zonder gekheid: een leger waar het land trots op is, en een leger wat trots is op zijn land. Net als dat ze trots zijn op die vlag. Een Mexicaan kan spontaan in tranen uitbarsten bij het zien van de tri-color of het horen van het volkslied. Nationalisme is een ding in dit land. En hoewel het bij de jeugd wat lijkt te verwateren, groeien ze er wel mee op. Het is onderdeel van het lespakket en geïntegreerd in de samenleving. Dienstplicht is er ook, maar dat is meer en loterij, als je pech hebt moet je opdraven. De meeste mannen en vrouwen gaan vrijwillig in het leger omdat de overheid als werkgever goed voor je zorgt. Je hebt huisvesting, gezondheidszorg voor jou en je gezin, een goed pensioen, er zijn maatschappelijke voordelen zoals kortingspassen, je krijgt een goed salaris, en je mag vroeg met pensioen. Kortom: Ga je bij het leger dan zit je wel goed qua baan en oude dag. En je hebt het respect van de samenleving en autoriteit. En je bent zichtbaar aanwezig in de samenleving.
Zo anders dan in Nederland, waar het leger steeds onzichtbaarder werd over de jaren. Tot ongeveer nu, nu ze puur in paniek lijken als NATO-lid en met een bende achterhaalde feiten over landsbescherming. Defensie heeft, helaas op een negatieve manier, de volle aandacht van iedereen.
Momenteel Googled jong Nederland zich weer suf over dienstplicht en emigratie, want ze willen denk ik de dienstplicht ontlopen door in het buitenland te gaan wonen. Ik zie het in de statistieken van mijn andere (zakelijke) website. Het is een druk bezochte pagina. En het infoblad verkoopt bij vlagen als een tierelier. Hoewel de meesten door het antwoord wat ze daar vinden weer wegklikken. Die missen dan toch een stukje informatie denk ik dan, maar goed, Nederlanders laten zich graag in slaap sussen. Vandaar dat uitgeholde leger. Dat werd natuurlijk ook veroorzaakt door foute bezuinigingen en lekker in de veilige NATO hangmat hangen terwijl ze hun Oostblok-fobie even in de ijskast zetten naast het bier.
