Laat ik guacamole maken, dacht ik gisteren, de avocado's moeten op. Dus ik dook in de koelkast voor ui en tomaat en een lime. En sneed de avocado's door het midden, draaide ze open en stak, zoals ik altijd doe mijn grote keukenmes met de punt in de pit.
Maar dat ging niet goed. Het mes schoot uit de pit, hupla mijn hand in toen ik probeerde de pit uit de avocado te wippen.
Godsgruwelijk wat deed dat pijn. Overal bloed, maar de pijn, de vreselijke pijn. Ik bestierf het bijna toen ik boven de wasbak hing leeg te bloeden.
Geen idee waarom dit zoveel pijn doet. Echt ongelofelijk. De tranen liepen over mijn wangen. Nu ben ik wat kleinzerig van aard, dat geef ik toe. Maar dit was erger dan welke snee die ik ooit gehad heb. En ik heb er wat gehad!
Ik werkte als tiener in de weekenden en vakanties in de buurtsuper en sneed regelmatig een plakje duim mee met de vleeswaren. En ook met de kaasschaaf ben ik niet superhandig kan ik je vertellen. En dan nog alle "gewone" keukenmes ongelukjes die je zo in je leven hebt. En die keer dat ik in een scherf glas stapte op het strand, ook niet prettig. Maar dit was vuur, dit was intense pijn die door mijn hele hand trok. Heel voorzichtig liet ik water over de wond lopen, hopende dat ontwikkelingsland water de wond niet viezer maakt dan hij was na een mespunt avocado-pit en prut.
Een dikke cm land en een kierende snee, in het zachte deel van mijn hand onder de wijsvinger. De gruwelijke pijn komt waarschijnlijk omdat ik een botje heb geraakt daarbinnen. Alles beter dan een ader of een pees. Ik beweeg voorzichtig mijn vingers en dat kan, ik voel alles nog als ik mijn vingertoppen aanraak. En met keukenpapier dep ik het bloed weg en probeer het bloeden te stoppen terwijl ik op zoek ga naar mijn med-kit.
Wat zit daar nog in?
Ik spuit desinfecterende spray erop, van die kinderachtige die niet prikt, hoewel die prik nu misschien wel een welkome afleiding zou zijn van het vuur wat in mijn hand lijkt te branden en langzaam verandert in een doffe intense pijn.
En dan de verband truuk, want het zit op zoo'n onhandige plek dat je daar niet ff een pleister op plakt.
Ik doe een gaasje en wikkel er van die slecht plakkende Chinese pleistertroep op die hier te koop is. het ziet er niet uit.
Als ik na 10 minuten de boel moet vervangen omdat het nog steeds bloed kijk ik weer naar de snee en denk: in Nederland krijg je daar lijm op of een hechting, maar ik gok als ik hier naar ziekenhuis om te hoek loop ze in lachen uitbarsten. Hier krijg je vaak niet eens gips om een gebroken been. Dus zo'n snee, hoe erg ik hem ook vind kieren, daar doen ze niks mee gok ik zomaar.
Ik probeer de boel bij elkaar te drukken en met een pleister vast te zetten, maar dat lijkt niet echt te lukken.
Nu ja, het bloed toch nog steeds dus ik moet het steeds vervangen. Ondertussen keer ik alle zakken, tasjes en vakjes om op zoek naar een bijzonder formaat pleister. Ik heb ergens pleisters, watervast, mooi maatje als ik me goed herinner wat ik wellicht tussen mijn vingers door kan vast zetten, die dingen zijn doorzichtig super soepel en plakken zo erg dat je ze bijna niet los krijgt omdat ze zo dun zijn.
Als het allemaal stopt met bloeden en de advil de ergste doffe plein gesmoord heeft probeer ik die pleister. Werkt prima! Maar voor ik naar bed ga moet het alweer vervangen worden omdat het doorweekt is van het bloed.
De volgende ochtend is mijn hand raar beurs en stijf, en elke beweging van mijn vingers doet pijn. Ik kan niet eens de deurknop goed vasthouden, die doffe pijn van gisteren schiet dan weer door mijn hand. Vet kut dit. Als ik probeer te haken (lees ook: https://floatingcoconut.net/truttigheid-alom-hier-in-de-woestijn)doet ook mijn ringvinger pijn en ik verwonder me over de complexiteit van de menselijke hand.
Zelfs typen doet pijnscheuten door mijn hand schieten, dus ik besluit nog maar 2 advil erin te kieperen.
Hoe stom kun je bezig zijn in de keuken, niet dan?
De guacamole smaakte trouwens lekker, zitten op het dakterras met de gewonde hand omhoog heb ik dat schaaltje heerlijk leeg gelepeld met een zak totopos.