Fatalisme: Het fatalisme stelt dat elke daad in het leven, elke worp met de dobbelsteen, al op voorhand bepaald is. Het fatalisme is de leer die aanneemt dat de mens geen enkele invloed heeft op zijn lot.
Bron: Wikipedia
Vanmorgen toen ik de kranten doorspitte dacht ik: Ik krijg steeds meer een fatalistische instelling. Vooral toen ik daarna in mijn dagboek schreef: Beter nu leven, op dit moment alsof er geen morgen is want de hele wereld is zo fucked up!
Alles op het internet is vertekent, verwrongen, je kunt niets meer geloven door AI en click-bait en vals nieuws. iedereen wasts zijn handen in onschuld maar ondertussen dendert iedereen het grote geld achterna en ik sta een beetje langs de zijlijn en kijk er na en denk een beetje paniekerig: er moeten toch meer mensen zijn zoals ik die dit verafschuwen?
Ik sta op het punt mijn zorgvuldig opgebouwde spaarrekening te plunderen en mijn ene hersenhelft is in paniek, want ervaringen uit het verleden enzo met geld, en de andere hersenhelft denkt: leef nu trut, morgen kan de wereld vergaan, dat heb je toch niet in de hand.
En die kant lijkt steeds meer de overhand te krijgen in mijn leven. Regeringsleider doen maar, maakt niet uit wat wij bevolking er van vinden, boeien dat de tomaten bijna 4 euro een kilo kosten, daar ligt Meneer Trump niet wakker van en Mevrouw de President hier doet net alsof ze betrokken is, en die gast in Nederland staat opelke foto nog steeds met verbazing naar de camera te staren met zo'n blik van ongeloof en "kijk mij nou staan.....naast......(vul een belangrijk persoon in) ........" En dan die foto van Von der Leyen en Zelenski samen lachend met de titel dat de 90 miljard lening erdoor is, sorry hoor, maar ik kan niet anders dan denken aan de voedselbanken, de netcongestie, de armere gezinnen die ik in van die ellendige series als steenrijk schatarm voorbij zie komen en dan denk ik: Waarom???? Waarom zorgen leiders niet beter voor hun burgers? Waarom zijn we allemaal geoormerkt om te werken tot we er dood bij neervallen en geld te schuiven in dat oneindige gat wat we niet eens zelf mogen graven? Is dat ons enige doel geworden op aarde?
Al die leiders zijn hetzelfde: met de linkerhand geven ze en graaien wat anders weg met hun rechterhand.
En al die oorlogen, al die digitalisering, al dat ongecontroleerde van onze "vooruitgang" die bijna onze ondergang lijkt te worden als het gaat om autonomie en soevereiniteit, Zelfs op microniveau. Waarom zou ik nog geloven dat ik invloed kan uitoefenen op mijn leven als mijn leven gestuurd wordt door algoritmes die bepalen wat ik zie, hoor, lees, en koop wellicht.
Het enige wat ik kan doen, de enigste keuze die ik nog heb is me terugtrekken en besluiten dat het me allemaal wel gebakken zit en dat ik in mijn bubbel kruip en de (digitale) wereld steeds meer buitensluit. En toch trekt die wereld me elke keer weer half uit die bubbel. Want we kunnen niet meer zonder die digitale wereld. Ik betaal mijn rekeningen digitaal ik heb een digitale bank zonder filialen, ik shop digitaal want: Niks in de winkels of te duur. Ik lees boeken digitaal.
En dan is het zo makkelijk om even te kijken hoe het in de rest van de wereld toegaat? En dan overvalt dat fatalistische gevoel me weer.
En zelfs het internet biedt geen soelaas als je googled over fatalisme, want de eerste tip om het om te buigen dat negatieve denken is: Hoewel je geen invloed hebt op alles........nou dat schiet op. Ik snap heus zelf wel dat ik zelf kan beslissen van vandaag een leuke dag te maken, vlinders te kijken en een ijsje te eten, maar de rest, de rest van wat er gebeurd in zo'n dag, op macro niveau, bepaald wel of die vlinder er nog is, dat ijsje betaalbaar is en überhaupt nog lijkt op het ijs wat je in je referentiekader hebt zitten en niet opeens een soya variant is met een totaal andere smaakervaring, dat, die rest, daar heb ik geen invloed op, geen keuze in, "men" besluit dat "de consument" iets wil en ik vraag me wel eens af of "de consument" dat echt wil, maar ondertussen geloven we wel allemaal met een beetje schuldgevoel dat we niet meer aansluiten bij main-stream en dat we dus dwars liggen in ons hoofd als we iets willen, dromen, denken of god verhoedde durven te doen!
Als ik een foto plaats van de motor en 9 van de 10 reacties gaan over mijn carbon footprint, wie wil er dan nog een foto plaatsen van iets waar hij/zij ooit plezier uithaalde? Waarom wil ik überhaupt ene foto plaatsen op het internet? Ik stam nog uit de tijd dat ik vertrok naar Zuid Amerika voor 2 jaar en mijn ouders in 2 jaar tijd 1 keer gesproken heb, via een krakerige telefoonlijn in een kantoor waar ik uren op verbinding heb zitten wachten en de pakjes die mijn moeder opstuurde zwerven volgens mij nu nog steeds over de wereld.
Hoe was dat ook alweer? Hoe konden we ooit functioneren toen? Hoe kwam ik toen dan aan geld enzo?
Ik kan het me bijna niet meer herinneren hoe het was om wekelijks in de pen te klimmen en een brief te posten. Dat was volgens mij ook in de tijd dat je nog aan een postzegel moest likken. Ook zoiets.
Toen maakte ik me niet zo druk over of ik wel of geen grip op mijn levensloop had, ik had mijn hele leven nog voor me en de wereld was veel groter dan nu en een stuk minder benauwend. Nu, met alles aan de vingertoppen, zitten we vast in onze ontwikkelingen en begint het te voelen als een wurggreep.
Heb je dat gevoel ook? steek dan je hand op. of beter nog, steek hem uit naar iemand in je omgeving zodat we weten dat we nog gezien worden, gehoord worden, er toe doen, kunnen leven.........
Want die wereldleiders, die producenten, de hypermobiele rijken, de magnaten, de beursgangers.......die zien ons al lang niet meer, voor hen zijn we net als al die mieren op aarde die wij klootjesvolk op onze dagelijks loopjes doortrappen. Nijvere werkers die heen en weer rennen en soms een last tillen die te zwaar is voor onze 6 pootjes. God, had ik maar 6 pootjes, dan kon ik sneller wegrennen voor het onheil wat me inhaalt. Elke dag een beetje meer.
