Mijn haar is niet meer wat het geweest is. Heel vroeger toen ik nog ene jonge blom was, in de tijd dat de lucht nog schoon was en seks vies, toen had ik heel dik haar. Maar over de jaren is dat veranderd.
En zeker nadat ik vorig jaar een parasiet heb gehad die huisgehouden heeft in mijn lijf ben ik niet meer de persoon van voorheen. Er is een Jeanette pre-parasiet en een Jeanette post-parasiet. Mijn kleding zwabbert nog steeds om mijn lijf, vormen lijken verdwenen en vooral mijn haar is in een paar weken tijd "oud" geworden. Dun, slierterig, grijs, soms baggervet en dan weer gortdroog, het is niet om aan te zien. En ik weet niet wat ik er mee moet.
Ik worstel sinds mijn emigratie al met het vinden van een goede kapper. Ik zit natuurlijk nooit lang genoeg op 1 plek om een band op te bouwen met zo'n persoon met een schaar die losgaat op mijn hoofd. En ze zijn altijd een beetje spastisch als ik binnenstap, ik ben blond, zij hebben allemaal (vaak weelderig) zwart haar.
Ik wil geen ouwe-wijven-kop als het gaat om haar, en ik wil het ook niet te kort, want dan lijk ik net een man. Maar wat ik wel wil? Dat weet ik niet. Want het kapsel wat ik vaak probeer te bereiken waarvoor ooit de basis is gelegd door een hele goeie kapper op Siqujjor in de Filipijnen, dat kapsel is hier een beetje moeilijk lijkt wel. Meestal staan ze al klaar met een tondeuse, dan willen ze het van voren lang en van achter opgeschoren, en ik haat dat. Maar het lijkt wel alsof ze weinig anders kunnen dan dat model. Of gewoon recht afknippen, en vaak nog scheef ook. Links is dan langer dan rechts bijvoorbeeld.
Als ik naar die andere expats kijk hebben vrouwen vaak van dat heel praktische korte haar, of ze doen het dus op zolder met een clip, maar dat zit bij mij dus niet zo netjes. Ik zit in een overgangsfase en ik heb weinig geduld om te wachten tot aales op de goede lengte is. En dat practische korte haar, echt, ik vind het niks. De eerste keer dat een kapper dat deed was op Mindoro Island in de Filipijnen, ze had duidelijk een Red Horse teveel op rook ik in haar adem, en ze hakte er op los, man, mijn haar was nog net geen stekeltjes en zag er uit of de ratten er aan gevreten hadden. Kost maar een euro, maar toch.....jemig ik zag er niet uit, maanden heb ik met een petje opgelopen omdat iedereen "sir" tegen me zei.
De laatste keer dat ik bij de kapper was, was vorig jaar in Barra de Navidad. Daar zit ook een goede kapster, ik was er al eerder. Met mijn zieke kop en een handvol Imodium in mijn mik zat ik daar en heeft zij dat rare haar in model geprobeerd te krijgen. Ze vroeg of ik ziek was, mijn haar vertelde een verhaal zei ze.
Het wordt nu ook weer tijd voor de kapper, ik heb het laten groeien maar het is piekerig en steekt alle kanten op, schuifjes blijven niet zitten en als ik een staart doe of de boel op zolder bind met een knip hangen er binnen een paar minuten allemaal losse plukken.
Ik kocht vandaag een crèmespoeling in de hoop dat ik het een beetje kan revitaliseren, maar ik geloof daar niet zo in, wat dood is is dood. En je kan er een leuk laagje siliconen overheen leggen, dat is was die conditioners vaak doen, maar het blijft raar haar.
Ik ga maar weer eens op zoek naar een kapper en dan een tijdje voor gek lopen. Gelukkig zijn de meeste kappers hier niet zo duur, voor een peso of 100 is mijn haar wel geknipt. En nee, een duurdere kapper is geen garantie voor een betere knipbeurt. Geloof me, been there, done that. En dan kun je beter met scheef haar lopen of een raar model voor een paar centen in plaats van een paar 100 centen.
