Iets wat veel Nederlanders die naar Mexico verhuizen niet in eerste instantie zullen bemerken is dat Mexico leeft. En ik ga uitleggen wat ik daarmee bedoel. En dan heb ik het niet over de toeristen-gebieden in Mexico maar over het echte Mexico, daar waar de Mexicanen wonen en amper 'gringo's" zijn.
Als je in Mexico komt wonen zul je merken dat je steeds meer aandacht gaat besteden aan het leven om je heen. Want je kunt er niet om heen. Al is het maar voor je veiligheid.
Ging je in Nederland snel op je fiets of in de auto van A naar B door soms stille straten zie je woonwijken, hier en daar winkelstraten, en industriegebieden.
Ooit stelde ik een boekje samen "100 vragen aan jezelf" waarin ook vragen staat ook de vraag "Kijk je wel eens naar boven als je wandelt?". Ik zette deze vraag er bewust in omdat we in het drukke Westen waar Nederland onder valt vaak zo weinig oog hebben voor het echte leven. We rennen van hot naar her en door de indeling van steden is ons leven heel gefragmenteerd. En we stappen zelden nog in uitdagingen. Want alles is bekend, gereguleerd en geordend.
Ik kon vroeger in de straat waar ik woonde een kanon afschieten overdag en dan raakt eik niemand, zo stil kan het zijn in Nederlandse wijken.
Mexico is anders, het straatleven in Mexico is anders, het dagelijks leven in Mexico is anders.
Als ik door mijn buurt loop is er altijd wel iets van bedrijvigheid, omdat er altijd wel iemand aan het vegen is, de voordeur van een huis open staat om de wind vrij spel te geven, er een bejaarde in een stoel op de patio zit, muziek die naar buiten zweeft (of dreunt) een winkeltje wat iemand gebouwd heeft in zijn voortuin, een eetkraampje op straat met oesters en garnalen, een paar stoelen en een tafeltje, ze heeft het druk. Een rijdend koffiehuisje wat elke dat op de hoek geparkeerd wordt, met verse donuts en conchas en de geur van koffie waar mensen elkaar ontmoeten.
Er zijn bedrijfjes zoals de lasser en de hekwerker, de auto reparateur en de mevrouw die kleding verstelt, en de sleutelmaker niet te vergeten in zijn houten keetje. Op een hek is een reclame bord bevestigd: die mensen verkopen huisgemaakte ijsjes, bolitas, zakjes met bevroren vruchtenwater en vruchtenpulp die je kunt leegzuigen. Iemand wast een auto, en kinderen rennen door de straat in een spannend spelletje waar ik niets van begrijp, hun gelach vult de lucht. Honden liggen lui in de warmte te kijken of vliegen blaffend op als je langsloopt, er hangt een vrouw de was op lange lijnen met kleding, er klinkt een stem van de radio, iemand is aan het koken en de geur van eten drijft op de warme middaglucht naar buiten. Mijn maag knort.
Er wordt gewerkt, geklust, gepraat, er wordt geleefd.
Niks spannends aan, maar wel heel anders dan in Nederland waar we allemaal een beetje stilletjes onze gang gaan zonder elkaar te storen.
Mexico is zoveel meer dan al die toeristische trekpleisters. En hoewel ik een ingewikkelde haat/liefde verhouding met dit land heb na ruim 6 jaar rondreizen, ben ik nog altijd verbaasd over hoe Mexico vooral vol leven zit. Elke dag weer.
Als de kerkklokken luiden van de kerk voor mijn huis en ik de vrome mensen gebeden hoor prevelen en mijn buurman zijn radio hoor, ben ik 100% in Mexico.
In Nederland mogen kerken geen geluid maken van de omgevingswet en de buurman mag mij niet storen met de radio.
Ik denk dat veel mensen zich op Mexico verkijken, die blijven hangen in een toeristische omgeving omdat het daar comfortabel is, er is internationaal eten, er is happy hour, er zijn prachtige plekken om te bezoeken. Maar als je ECHT in Mexico wilt gaan wonen moet je dat eigenlijk niet doen. Dan moet stoppen met zoeken naar al die attracties en het echte leven gaan ontdekken n Mexico.
Pas dan weet je of Mexico voor jou het juiste land is. Gelukkig kun je hier op een tijdelijke verblijfsvergunning dat in drie jaar prima uitzoeken voordat je een vaste verblijfsvergunning kunt aanvragen.
Ik vertel dit omdat ik merk dat veel van mijn voormalig klanten met wie ik nog contact heb, in een soort comfort-zone zijn gaan zitten in een toeristen gebied en in een heel ander Mexico lijken te leven dan waar ik leef. Als ik ze spreek leven ze in een soort van eeuwige vakantieroes of een internationaal leven wat zich toevallig in Mexico afspeelt. De meeste zijn ook in dat toerisme gaan werken, ze hebben een restaurantje, een bar of verhuren wat via Airbnb. En hun verhalen en ervaringen en de mijne staan bijna haaks op elkaar.
Natuurlijk zitten er wel overeenkomsten in: de taco's de arrogantie van de Mexicaan, de gringo tax, en zo nog wat zaken, maar zij herkennen niet het geluid van de gasauto, de ijscoboer en de waterman. En zij kopen niet bij Coppel en komen amper bij Chedraui of Soriana, laat staan op de Mercado Publico. Zij kopen op organische markten, georganiseerd door buitenlanders, en zij lopen door toeristen gebieden waar geen Similaris zit maar een toeristen farmacia die vaak nep medicijnen verkopen, kalk pillen voor veel geld. Zij eten geen taco's op straat waar het vet van afdruipt voor 15 peso per stuk, zij eten sushi en falafel en als ze een taco eten is het en haute cuisine ding wat geen enkele Mexicaan zal herkennen als een taco.
Het is een comfortzone, en ik kan het aan de ene kant wel begrijpen, ik geniet ook met volle teugen als ik in zo'n gebied ben, maar als je dan zegt: ik woon in Mexico.......is dat wel de waarheid?
Ik stelde die vraag aan iemand die in Mexico stad in zijn comfort-zone woont, hij komt amper zijn wijk uit, leeft in koffiehuisjes waar het vol zit met internationaal publiek, zijn buren komen van over de hele wereld maar niet uit Mexico, sterker nog: zijn huisbaas is niet eens Mexicaans. Hij weet na 4 jaar nog steeds bijna niets van Mexico en het echte leven in dit land anders dan het leven in zijn wijk en zijn stadsdeel.
Woon je wel in Mexico, vroeg ik hem terwijl ik naar zijn Nederlandse nummer op mijn telefoon keek.
Hij viel stil, goeie vraag, zei hij maar hij beantwoorde hem niet.
Mexico is niet perfect, sterker nog, als dat "leven" is soms fucking irritant, als de buurman drie uur lang naar zware depressieve Jazz muziek zit te luisteren in de tuin die zo hard staat dat ik bijna de krassen in de LP's kan horen en de pastoor hel en verdoemenis staat te preken aan de overkant met alle ramen open om zijn parochie wat frisse lucht te gunnen, en dan komt er ook nog een reclame auto langs met een omroepsysteem wat bijna de ramen uit je huis blaast, dan steekt mijn "haat" de kop op.
Maar dat echte leven, elkaar groeten op straat, overal altijd, voetgangers voor laten bij het oversteken, een praatje in de winkel, of iemand die de deur voor je open houdt, het geluid van kinderen die spelen op straat, de kookgeuren die je af en toe bereiken, de waterman aan de deur, de vrolijke fluitjes van de vuilnismannen en de toeter van de bakfiets met vers brood, dat leven, dat is Mexico.
En het is niet perfect, zoals in de toeristengebieden. Mijn straten zijn kapot, mijn wandelpaden zijn ongelijk en gaan op en neer en zitten vol valkuilen. Maar het is wel echt.
Als ik iemand spreek die na zijn emigratie twijfel heeft, dan vraag is steevast: wat zou je missen aan het land waar je nu bent als je weg bent?
En dan mag je geen stranden of resorts noemen, maar iets uit het echte leven. En als je dat niet kunt, woon je niet echt in dat land.
Zoals mijn gesprekspartner afgelopen week niet de vraag kon beantwoorden of hij wel echt in Mexico woonde.
Foto: Comitan, Chiapas, Mexico
