Het bod is afgewezen, en dat was geen verrassing.Wat wel een verrassing was was dat er geen tegenbod werd gedaan. En dat vond onze makelaar een vreemde houding. Wij niet zo, wij zijn wel gewend aan het vooroordeel dat niet Mexicanen maar gewoon moeten dokken wat de Mexicaan wenst.
Even voor die mensen die er middenin duiken: mijn zoon en ik gaan na 10 jaar nomadisch leven settelen in de woestijn-staat Baja California Sur in Mexico, net buiten het centrum van de hoofdstad La Paz, hebben we een appartementenblok gezien met 6 appartementen en 1 klein huisje op een stuk ommuurde grond van 400vierkante meter. We willen na ons nomaden leven graag van online inkomen naar offline inkomen. Althans, mijn zoon, voor mij is die wens niet zo groot, maar voor hem wel.
En we hopen door middel van appartementen verhuur dat te bereiken. We keken afgelopen week bij dit appartementencomplex en hebben een bod plus onderbouwing uitgebracht. Maar we hebben samen met onze makelaar het idee dat ze dat allemaal niet hebben gelezen. Op het moment dat duidelijk was dat wij als "blanken" geïnteresseerd waren werd elke onderhandeling onmogelijk. (Lees ook: Doorbreken van vooroordelen)
Het kostte Juan dik een uur hakketakken om in ieder geval de deur naar onderhandelingen open te zetten. Hij praatte er 100.000 Peso af. Hoera voor hem, maar wij boden 600.000 peso minder dan de vraagprijs, die in Mexico vaak de koopsom is.
Nu twijfelen we, hoewel we het heel graag willen hebben is het een enorme beslissing, want we willen niet op basis van huidskleur en vooroordelen de hoofdprijs betalen. Hoewel de taxatie zegt dat als het pand up-to-date is het zo een miljoen peso meer waard is, is dat ook het knelpunt: het is niet up to date. Er moet een boel aan gebeuren, 1 appartement zou in Nederland niet eens als appartement verhuurd mogen worden. (lees ook Een bezichtiging en rekenwerk en emoties)
We moeten er dus nog een boel geld insteken, en hoe meer we betalen hoe minder we aan die miljoen meerwaarde overhouden na verbouwing. Zoiets.
Toch, het klinkt in Mexico als enorme bedragen, we praten over miljoenen, peso wel te verstaand, want omgerekend is het een lachertje. Maar we willen ook na de koop kunnen blijven lachen. En we schatten de totale verbouwing- en inrichtingskosten wel op ene half miljoen, peso, ook weer. Zo'n kleine 24.500 euro. Jaja, je mag lachen, waar maken we ons druk over? Niet dan?
Maar we willen een buffer overhouden als reservepot, omdat we ook een enorme gok nemen, dus w willen niet al ons geld hier in stoppen, er zijn altijd verborgen kosten en die willen we kunnen opvangen, net als leegstand. En We kunnen een boel zelf, maar ook niet alles. En aan de andere kant: het word voor onszelf een huis waar we misschien wel de rest van ons leven gaan wonen, dus ik wil het goed inrichten, en niet zoals de afgelopen jaren als we tijdelijk iets huurden met het idee van: ow, zo goedkoop- mogelijk we gaan toch snel weer weg.
Wat wordt onze strategie en doen we een tegenbod, en zo ja hoeveel? Mijn zoon loopt een beetje met een verloren hoofd door het huis, voor hem is het het eerst ehuis wat hij koopt in zijn leven. En hoewel ik wel advies wil geven, ga ik geen beslissingen nemen dat moet hij zelf doen. Het is zijn geld en het mini beetje van mij legt niet zoveel dat ik vind dat ik mag meebeslissen. Hij moet het gevoel hebben dat hij een aankoop doet waar hij achter kan staan en wat goed voelt voor hem. Best een lastig proces, ook voor mij, ik zeg elke keer: als ze niet zo dicht bij elkaar woonden dan kon ik me er ook niet mee bemoeien en moet hij het ook zelf doen. Maar onze levens zijn over de afgelopen jaren best wel sterk verweven geraakt, en die stap terug doen wat ik doe in dit proces is ook voor hem denk ik lastig om te accepteren.
We worstelen beiden met dit land, de digitalisering die hier doorgedrukt wordt en aan alle kanten faalt, het gevoel van wonen in een soort Spaanstalig Rutte 2.0 land dringt zich regelmatig op. En ik heb het er denk ik moeilijker mee dan hij, omdat hij zich heel afzijdig houdt en mij vaak naar voren duwt om dingen te regelen omdat mijn Spaans beter is. Maar Nu laat ik me niet naar voren duwen, temeer omdat ik ook best wel open sta voor een ander land. Mexico was zijn keuze, en we deden het samen, maar ik vind het niet zo'n super geweldig land. Het is hier goed leven, maar het is geen paradijs op aarde voor mij. En ik vind dan ook dat hij 100% achter zijn beslissing moet staan om hier een huis te kopen en te vestigen. En ik wandel mee over dat pad en stop er mijn beetje geld en kennis in.
Hij zit nu in zijn man-cave zich te beraden hoe hij nu verder gaat. Althans, dat denk ik. Misschien zit hij wel gewoon lekker Minecraft te spelen. Mannen zijn emotioneel natuurlijk heel anders dan vrouwen. Waar ik wakker kan liggen van iets als dit, denk ik dat hij er geen uurtje slaap over mist.
Wordt vervolgd.
