Een gemiddelde Nederlander verhuisd ongeveer 7x in zijn leven. Uitzonderingen daargelaten. Dat verzin ik niet zelf, dat zijn gegevens van het CBS. Of die gegevens puur zijn weet ik niet, want tegenwoordig met migranten die in Nederland van hot naar her gesleept worden afhankelijk van hun verblijfsstatus kunnend it soort cijfers vertroebelen natuurlijk.
Ik ken genoeg Nederlanders die maar 3 of 4x verhuizen en dat al veel vinden. Als ik naar mijn tijd in Nederland kijk, vanaf mijn geboorte, ben ik 10x verhuisd. En toen verliet ik Nederland. Ik zit dus ver boven het gemiddelde. Maar neem nou mijn broer, ik denk dat die de 4x niet haalt.
Nu ja gemiddeld 7x dus. De cijfers zijn ook niet helemaal van 2026 maar van 2023. Toen verhuisden er 1,74 miljoen mensen waarvan 52% binnen de eigen gemeente. En de grootste piek qua leeftijd is tussen de 20 en 30 jaar, binnen die leeftijd verhuizen de meeste mensen, daar zit wel enige logica in voor mij. En dan de senioren, die pieken ook omdat die waarschijnlijk hun huis verlaten voor iets passenders.
Ik steek dus een beetje boven het gemiddelde uit voor mijn tijd in Nederland. Voor mijn tijd buiten Nederland schiet ik van de grafiek af. Als ik al dat wonen in hotels niet meetel maar alleen die tijden tel dat ik 3 maanden of langer een huis huurde, een huis waar ik dus iets deed aan inrichten, dan ben ik na 2015 8 keer verhuisd in de Filipijnen, en 8x in Mexico, en nu is mijn 9de keer waarbij ik intern nog 1x verhuis van het appartement naar het oude huis als dat af is.
Opgeteld dus 18x plus 10x in Nederland is 28x.
Ik begin dus nu aan mijn 27ste keer en je zou dus denken dat ik verhuisexpert ben. Tja, qua opdoeken en inpakken en afstoten van ballast zoals inboedel en kleding ben ik dat wel. Maar emotioneel lijk ik nu toch tegen een enorme drempel aa n te lopen. Geen idee waarom, maar ik zit met buikpijn aan het verhuismoment te denken. En hoe fijn ik het ook vind in appartement 1 en het oude huis, ze hebben beiden een heel fijne sfeer, en hoe erg ik me ook erger aan het huurhuis wat ik achterlaat, ik lijk toch met buikpijn naar die definitieve plek te gaan en te gaan settelen. Bizar, wan tik keek er zo naar uit, naar een eigen plek enzo.
Verhuizen staat in de top 3 van meest stressvolle momenten in ons leven. Maar ook hier voel ik me een uitzondering, want ik deed het in het verleden zonder met mijn ogen te knipperen. Maar nu, nu de laatste keer er aan zit te komen, nu aarzel ik? Hoe dan? Ik begrijp geen ene fuck van mijzelf. Ik zou juichend op de motor moeten springen met al mijn spullen achterop, zingend van vreugde de dozen met keukenspullen in de motocarro moeten hijsen en diep gelukkig dat ik eindelijk dat eigen bed en dat eigen kussen heb gekocht de deur achter mijn zwerversbestaan moeten dichttrekken.
En toch aarzel ik, of nee, ik aarzel niet, want ik ga wel, maar ik heb er buikpijn van. Ik zie met mijn realistische kant allemaal voordelen, ik kan werkelijk niets negatiefs opnoemen anders dan dat de verbouwing van het Penthouse wat lang op zich laat wachten en wat problematisch lijkt. Waarom kijk ik niet vol vreugde en vertrouwen uit naar de tijd dat ik geen huur meer hoef te schuiven, geen adreswijzigingen meer hoef door te geven, mijn eigen brievenbus kan horen klepperen en waarom pieker ik over zaken die helemaal niet relevant zijn?
Iemand zei tegen me dat het wellicht het accepteren van het grote geheel is, een soort vertraagde midlife crisis, accepteren dat je bejaard aan het worden bent, Adulto Mayor, nee dat betekend niet gewoon "volwassen" in Mexico is een Adulto Mayor iemand van 60 jaar en ouder, volwassenen zijn secunda edad. Goed bejaard dus, niet meer reizen, geen horizon meer als grens van mijn bestaan maar een muur met een hekwerk, de angst voor verveling, ik ga van een dynamisch leven bijna naar een statisch leven, zeker als ik ook mijn mobiliteit opgeef en de motor verkoop. En dan de onzekerheid van het verhuur bedrijfje, gaat dat wel lukken? Nemen we niet teveel hooi op onze vork financieel gezien, door te stoppen met het online werken?
Misschien is dat wel mijn grootste angst, in het grote geheel van dit project vergeet je zo snel dat je straks veel minder geld per maand nodig hebt om van te leven, dus je rekent nog met oude cijfers zeg maar die ingebed zitten. in je systeem. In deze huidige maatschappij waar alles alleen nog maar om geld en rijk worden lijkt te draaien is het moeilijk om je focus te houden op levensgeluk zonder vette bankrekening. We hebben allebei, mijn zoon en ik, 10 jaar lang geleefd van een heel ander soort inkomen en ook dat gaat veranderen, en gaat van dynamisch naar misschien wel statisch en dat statisch kan ook 0 zijn in de rampscenario's in mijn hoofd.
Misschien moet ik niet zozeer leren loslaten van mijn nomadisch leven, maar vooral leren loslaten om zo te piekeren over niets. Ooit starten we in Nederland vol goede ideeën en hoop een flexwerklocatie, dat mislukte, het kostte een boel geld en uiteindelijk leverde het heel weinig op. Misschien is dat de onderliggende angst? Dat sit een boel kost en niks oplevert?
Maar dat is appels met peren vergelijken. Toen huurden we en hadden we een leningkje, en zaten we in het dure Nederland. Nu hebben we het in eigendom, vastgoed prijzen zijn sinds de aankoop alweer gestegen, we betalen geen huur, dat is winst, we hebben geen leningen, dat is ook winst en het is een ander bedrijf, een ander land, een stad waar woningnood is in het segment waar wij op willen inspelen. Volgens de makelaar zitten we goed. In Nederland zei iedereen: dat gaat niet werken.
Ach, tja, het blijft koffiedik kijken en ik moet me maar overgeven aan de flow, ik heb daar altijd moeite mee gehad. Sinds ik in Nederland controle verloor over mijn eigen leven en dat brutaal terugpakte, en een heel onzeker leven ging leiden ben ik een soort van controlfreak geworden. Ik denk dat daar die buikpijn vandaan komt, het zijn de laatste ademtochten van die controlfreak die op sterven na dood is en beseft dat ze is uitgeregeerd. Niet meer de onzekerheid van een slaapplaats, niet meer de onzekerheid van pech onderweg, geen benzine station kunnen vinden voor je tank leeg is, niet meer jezelf afvragen of je motor er nog (onbeschadigd) staat, al die controlfreakerige tobberige zaken zijn straks weg, ik ga een redelijk veilig leven leiden en die kant van mijzelf is overbodig geworden. Zelfs als we het niet kunnen verhuren, zitten we nog goed, want die online inkomsten zijn ook niet in 1 nacht weg, en er is nog rendement van beleggingen.
Ik moet het loslaten, in een wereld die om geld draait moet ik mijn eigen draai vinden op mijn eigen plek, in mijn eigen zekerheid. Ik heb het wel erger voor mijn kiezen gehad dan dit, dus wat zeik ik nu. Hup, inpakken trut, en verhuizen! Doe niet zo moeilijk!
