Belachelijk eigenlijk hé? Dat we in deze participatie maatschappij geen inspraak hebben in onze eigen levensloop. Je kan niet zeggen "Ik wil niet geboren worden", maar je kan ook niet zeggen "Nu is het genoeg geweest" zonder een strafbaar feit te plegen of door allerlei hoepels te moeten springen.
Hoewel het heel normaal is dat je moeder wel beslist welke dag je geboren wordt, omdat bevallen op afspraak steeds meer en ding wordt in deze wereld waar we allemaal de hele dag druk zijn, heb jij er geen inspraak in, het overkomt je. En zo ook je dood, tenzij je in aanmerking komt vanwege ondragelijk lijden, voor een ingewikkelde euthanasie regeling. Nou die houden we gewoon, maar sterven op je oude dag kan anders.
Mensen die al jaren meelezen in mijn leven, dan weer hier en dan weer daar op het internet, die denken vast: daar heb je d'r weer met d'r "Huize Avondrood". Maar ja, ik word een jaartje ouder, ik zit in het buitenland, ik moet realistisch zijn over het feit dat het leven eindig is. En internationaal erfrecht is een lastig iets. Dus ik ben bezig met een aantal zaken. Ik wil een Inapam pas aanvragen, dan kan ik dit jaar of volgend jaar gebruik maken van de "testament met korting" optie. En ik wil bij die notaris nog iets anders laten vastleggen, ook al weet ik dat dat in mijn staat redelijk zinloos is, want het zal niet gehonoreerd worden. Ik wil humaan sterven. Geen levens-rekkend gedoe.
Ik ben heel realistisch over de dood, het hoort bij het leven, en ik heb al lang geleden omarmt dat net als je geborotedag, je ook je sterfdag niet kunt kiezen, althans niet dat we ons dat bewust zijn. Best kans dat je na je door in een soort recycle centrum voor zielen komt en meer inspraak hebt dan we nu vermoeden, maar ik gok zomaar op oneindig niets waarin we wegdrijven de vergetelheid in. En ja, dat klopt: ik denk ook niet dat er een hemelpoort is waar ik moet aankloppen met het risico dat ik afgewezen word.
Ik denk dat dat realisme over de dood door twee zaken komt: ik heb al jarenlang zoiets als zoals Robbie Williams het ooit zo mooi zong: I don't wanna die, but I ain't keen on living either. Had ik ooit een allesoverheersende doodswens, die wens is nu een soort monster wat stil ligt te pitten ergens in een donker hoekje van mijn ziel en alleen wakker wordt bij heel veel tegenslag. Maar hij is er wel, elke dag, altijd, ook als ik pret heb. Ik neig naar depressief, dat zal de lezer niet ontgaan zijn, en ik ben niet van de confrontaties, ik ben meer een wegloper, en dus past die doodswens prima in het grote geheel.
De tweede reden is mijn levensstijl. Ik tartte tot voor kort een beetje het geluk. En nu ik mijn overspannen beschermengel in de kast geparkeerd heb, hoef ik niet meer zo vaak te denken: o God, JC hou je ogen open misschien kun je dit ontwijken en leef je een dagje langer. Ik besef maar al te goed dat de kans dat ik als motorrijder in het verkeer sterf heel erg aanwezig is. Ik zei voorheen wel eens gekscherend: Als ik dood ga is het laatste wat ik zie de gril van een SUV. Dat ook vanwege de rijstijl van de eigenaren van dat soort auto's. Maar dat is voor een ander artikel.
Eigenlijk leef ik met het bewustzijn dat leven eindig is en ben ik niet zoals zoveel mensen bezig met het rekken van het leven tot aan het onmenselijke aan toe. Ik ben dus niet bang voor de dood. En daarin ben ik niet uniek maar wel zeldzaam denk ik. Er zijn teveel mensen bang voor de dood, en dat is volgens mij een aangeprate angst, door een soort godsbesef wat sinds de uitvinding van religie langzaam ingebakken is in onze genen. Omdat de wereld bestaat uit dualiteiten, zoals licht en duisternis, positief en negatief, leven en dood.
Het is een balans, en onze fantasie heeft daar van alles mee gedaan en monsters bedacht en goden, en "zij met grote hang naar macht" hebben daar handig op ingespeeld. En toen ontdekte die machthebbers dat wij makke schapen zo makkelijk geld overhandigen die zij "belasting" noemen, het woord zegt het al, maar wij wensen het te negeren: be-lasting......een druk op je lasten, omdat ze dat ontdekten moesten we ook gezond blijven en lang leven zodat we nog lang uitgemolken konden worden. En dus is er nu gezondheidszorg en de gedachtegoed dat doodgaan iets is wat niet kan, niet mag, niet getolereerd wordt, en dus hannesen we door tot het lijf wegkwijnt en we onszelf onder pissend, kwijlend in een stoel hangen in een naar overgekookt eten geurend centrum tot de lijkwagen ons komt ophalen omdat iemand ontdekte dat we alweer ons bord niet leeggegeten hadden. En dan pas stopt al die ellende.
Dat even de geschiedenis van de mensheid en de vrijheid die je (niet) hebt in een notendop.
Maar onze hond, kat, cavia, zelfs de hobby kip die we gered hebben van de legbatterij, die laten we zonder moeite inslapen als het niet meer menswaardig is. En dan snikken we wat en dragen de as naar een dierenbegraafplaats, en krijgen we van de dierenarts nog een fijn kaartje over de regenboogbrug en gaat het leven weer door.
En dan denk ik: Waarom kan ik niet, net als die hond of kat, op humane wijze besluiten dat ik niet verder wil?
Nou, denk jij nu: omdat er dan heel veel mensen gebruik van maken die eigenlijk niet echt dood willen.
Tja, maar daar kun je spelregels voor maken.
Ik schets een project wat ik ooit eens schreef maar nooit verder kwam dan mijn websites, omdat de huidige samenleving het absurd vind, inhumaan, en omdat het illegaal is. Maar het zou wellicht wel de oplossing zijn tegen vergrijzing, tegen voedseltekorten, tegen stijgende gezondheidskosten, en een oplossing bieden voor het huizen en energie crisis gedoe. En het zou zeker een oplossing bieden voor al die mensen die wensen op humane wijze in hun slaap te overlijden, bij keuze, en niet bij toeval.
Nu ja, lees maar.
Project Huize Avondrood.
Als je 65 bent geworden, kom je in aanmerking, op elke willekeurige dag. De keuze is aan jou en je word niet overvraagt met stomme vragen en je hoeft geen testen te maken en evaluaties te doorstaan.
Op je 65ste ontvang je van de overheid een persoonlijk toegang voor Huize Avondrood. Je kan er een App voor maken bij Base 44 bijvoorbeeld (worden jullie ook knettergek van die app bouw advertenties?? ) maar het kan ook gewoon een prachtige uitnodiging zijn in een mooie enveloppe van zwaar papier die WEL op tijd bezorgd wordt door Postnl. Een uitnodiging voor je laatste dag.
Wanneer die dag is dat je wilt overlijden kun je zelf beslissen. Daar bemoeit verder niemand zich mee. En er is ook niet zoiets onbenulligs als: afspraak maken, screening, wachtrijen of personeelstekort. Project AvondRood is 1 van die projecten die wel 24/7 werken en geen problemen hebben met droogte, energie die uitvalt of andere modernistische onzin. Huize Avondrood is er voor jou!
En jij besluit op een dag, als je alweer bijna niet je nest uit kan komen van de gewrichtspijn, of als je TENA lady's op zijn en de prijzen gewoon niet meer haalbaar zijn voor je AOW'tje, of juist als je een prachtig leuke dag hebt gehad met je hele familie, dat dit de laatste dag was, en dat je naar Huize Avondrood gaat.
Eenmaal aangekomen wordt je warm welkom geheten. Door een mens, geen digitale conciërge zoals tegenwoordig zo gebruikelijk is in veel hotels.
En er is niks steriels aan Huize Avondrood, want het is echt vergelijkbaar met een super de luxe hotel waar je wel incheckt maar waar je niet meer persoonlijk uitcheckt. Er is ook niets wat wijst op definitief, niets wordt afgeraffeld, er hangt geen trieste sfeer, het is gewoon een mooie, fijne plek, waar je nog 1 dag heerlijk verwend wordt. Je krijgt een mooie kamer, je hebt een persoonlijk begeleider. En je weet zelf, als je voor 10 uur incheckt je de volgende dag om 10 uur door de begrafenis ondernemer opgehaald wordt. Je laatste 24 uur zijn ingegaan, en jij koos ervoor. Omdat het voor jou het goede moment is.
En voor de 1 os dat op 65 jaar en 1 dag, en voor de ander op zijn 93ste en weer een ander moet er naar toe gebracht worden door familie omdat dat zelfstandig niet meer zo goed lukt.
Je kunt ook, voor het geval je dement wordt, van te voren je "Huize Avondrood" dossier maken en dan neemt iemand anders het van je over als het om beslissingen gaat.
Goed, daar ben je dan in je prachtige kamer, kamer 24: uitzicht op het groen van een Natura 2000 gebied, vroeger liepen hier koeien herinner je je nog, maar nu allang niet meer. Je hebt een fijn bed, een TV, een mooie badkamer, van die hotelbadslippers en een heerlijk rulle badjas. Zalig geurende badschuim, en mooie zachte handdoeken.
Je krijgt het eten wat je zelf kiest. De kok in dit resort kan alles maken. Geen enkele wens is hem teveel of te ingewikkeld en het mooie is: het zit bij de prijs inbegrepen. Want onze humane overheid (Hoe belachelijk klinkt dat, niet dan, als je aan de overheid denkt?!) heeft bedacht dat hierna jij geen druk meer legt op de maatschappij en een enorme kosten besparing bent geworden na je laatste 24-uur.
Dus je wordt 1x grandioos in de watten gelegd. Een massage, een pedicure, nog even naar de kapper. Nu ja, alles wat je in een gewoon hotel en een Spa kunt doen kan hier ook.
En dan valt de avond, je bent rrozig van je heerlijke T-bone steak die van echte koeien afkwam en niet die 3d-geprinte troep of soya meuk. En je zit in je badjas in een luie stoel op die mooie grasvlakte en kijkt naar de ondergaande zon. Of je zit in de serre tussen de tropische planten en ruikt de citroenbomen en de jasmijn en hoort de regen kletteren op het dak. Je begeleider komt een deken brengen en vraagt of je iets wilt drinken. En je bestelt de speciale cocktail. Je begeleider weet genoeg. Er word een stoel naast de jouwe geplaatst en je krijgt je drankje, en je haalt het bij het inchecken ontvangen pilletje uit het prachtige doosje. De magie ligt in beiden, zonder pil werkt het drankje niet en zonder drankje werkt de pil niet. Krijg je nu koude voeten en wil je uitchecken, dan mag je Huize avondrood verlaten na het betalen van de rekening. Die automatisch van je AOW afgetrokken wordt. (je moet de overheid toch iets van macht laten houden niet dan? Anders stemmen ze nooit in met zo'n project)
Je begeleider komt naast je zitten en heeft ook een drankje. Alleen sterven is voor veel mensen geen optie, vandaar gezelschap. De zon gaat onder, je ziet de eerste sterren en voelt de loomheid in je lichaam groeien. Ik wil wel naar bed, zeg je. En samen lopen jullie terug naar je kamer. En als de begeleider zachtjes wegloopt en omkijkt hoe jij vredig inslaapt diet hij het licht uit en de deur dicht. Kamer 24, einde leven.
Want wie wil dat nu niet? Vredig in zijn slaap overlijden.
