Ontmoet Beer, Beer is mijn support-animal, of mijn vertrouwensknuffel, of hoe je hem ook maar noemen wil. Beer is Beer. En hij reist al heel lang met me mee. Geen 10 jaar maar wel al heel lang. Ik kreeg hem ooit kado bij Watsons Drogisterijen in de Filipijnen bij de aankoop van 3 flessen deo ofzo?
Beer heeft de halve wereld gezien, meestal vanuit mijn bagage waar ik hem als ik rondreis, elke dag onelegant inpropte. Soms kon ik hem in gedachte horen brommen als ik de deksel van mijn koffer achterop de motor dichtdeed en zijn kop indrukte. En hem opgelucht naar zuurstof horen happen als ik hem in de avond bevrijdde en op mijn nachtkastje zette. Beer heeft net zoveel hotelkamers gezien als ik, min een stuk of 3 omdat hij pas in de Filipijnen bij me kwam.
Op de foto zit hij in de trein tussen Basel en Dusseldorf geloof ik, op weg naar Nederland vanuit Milaan. Op weg naar een visum voor Mexico. En of het nu heet is of koud hij draagt altijd een sweatshirt, al dan niet met zijn capuchon over zijn oren, net hoe mijn pet staat. Ik heb overwogen een leuke kleine sombrero voor hem te kopen en een ponchootje, maar ik denk dat hij daar super sacherijnig van wordt, Beer is niet zo bar gek van Mexico. Hij verzamelt hier veel te veel stof.
Beer kijkt enorm uit naar de verhuizing, hij hangt er momenteel een beetje bij. Hij zit in de slaapkamer van het huurhuis zich een slag in de rondte te vervelen en ik negeer hem 9 van de 10 keer als ik doodmoe mijn bed inrol. Alleen in de nacht raak ik hem soms aan als ik het lichtknopje zoek van mijn nachtlampje, hij zit daar bijna bovenop dus als ik rondtast voel ik Beer zijn benen.
Beer hoopt dat het in het nieuwe huis een stuk gezelliger wordt voor hem. En ik zit te bedenken waar ik hem neer zal zetten. Ik heb niet zo bar vele ruimte in de slaapkamer denk ik voor een beer. Dus misschien maar niet meer in de slaapkamer? Ik hoor Beer in gedachte juichen. Hij heeft al heel wat slaapvertrekken gezien, verandering zal hem goed doen. Ik heb een heel mooi boekenkastje gekocht waar ik geen boeken in ga zetten anders dan 2 papieren dagboeken, simpelweg omdat ik geen boeken (meer) heb. Misschien is het leuk om Beer daar in te zetten? Dan kan hij eens wat anders zien dan lakens, en kussens en naar mijn gesnurk luisteren.
Hij kan dan mooi een oogje in het zeil houden op eventueel nachtelijk gespuis wat vrijpostig door mijn huis loopt daarzo, van kakkerlakken tot hele rijen mieren, alles lijkt via de kier onder de voordeur naar de kier van de achterdeur te lopen. Sommige mieren verdwalen en die vind ik dan rennend over een muur in een eindeloos lang spoor op weg naar nergens, en kakkerlakken vind ik meestal dood (of levend, soms op hun rug) in een ander vertrek. Maar de meeste lijken de overkant wel te halen en sterven daar, bij het afstapje van de keuken. Misschien van uitputting? Of storten ze zich daar massaal in een insecten ravijn van ongeveer 5 cm hoogte? Of sterven ze van alle gif wat ik op de tegels rondom de deur heb gespoten?
De kakkerlakken, ik heb inmiddels geleerd dat het Duitse kakkerlakken zijn, dus in gedachte noem ik ze de Nazi's, kunnen dagenlang op hun rug liggen en spelen dood, en grijpen zich wanhopig vast in de bezem als ik veeg in de hoop te ontsnappen. Maar ik: Koningin van de wereld van dode kakkerlakken, maak korte metten met al die nazi's. Smerig spul die beesten. De hagedissen ga ik wat zuiniger mee om, die zijn wel nuttig, die probeer ik te vangen en dan gaan ze in de plantenbakken. Ik begin te vermoeden dat dat een soort dagelijks ritueel aan het worden is met sommige exemplaren: ik vang ze, zet ze buiten, en zij rennen als de deur open is weer naar binnen waarop ik ze weer vang met de woorden: Jemig ALWEER een hagedis! In gedachte kan ik Beer daarom horen schaterlachen.
Het zal goed zijn voor Beer om weer eens wat te schaterlachen, hij is best stil de laatste tijd, maar ja ik ook. Ik doe geen bek meer open tegen hem, te moe voor.
Klussen is doodvermoeiend.
